Uitgebracht: 12 november 2019
Speelduur: 4 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Pillow Castle
Uitgever: Pillow Castle
Gespeeld op: PC - specs PC(GOG)
Metacritic score: 74 (Reviews) - 77 (Users)
Pluspunten:
- + Hersenkrakend
- + Einde
- - Tweede helft
Kopen:
Hoewel de wereld waar we in leven op het moment allesbehalve voorspelbaar lijkt, valt er wat voor te zeggen dat een groot deel van ons dagelijks leven vrij voorspelbaar is. Regen valt altijd naar beneden, rechts heeft voorrang, en de zondag duurt altijd korter dan je had gehoopt. In Superliminal is dit hele voorspelbare aspect van je bestaan verdwenen, maar dan ook totaal. Niet is wat het lijkt in deze waanzinnig verrassende en onverwacht liefdevolle puzzelgame waar niets is wat het lijkt.
Je loopt door een hal, valt door een zwarte tegel die eigenlijk een gat blijkt, land in een ruimte die gigantisch lijkt. Zo groot dat je nooit over de drempel zou kunnen klimmen van de deur die naar de volgende ruimte leidt. Gelukkig kun je van een appel een handig opstapje maken en van een stuk kaas een prima ladder.
Handige notendop
In een notendop, die waarschijnlijk ook weer op allerlei andere manieren kunt gebruiken, is dat Superliminal. Je moet steeds van A naar B en steeds lijkt die route niet te halen. Een enorm beeld blokkeert een deur, een deur zit bizar hoog, er is geen deur, enzovoorts. Steeds moet je gebruik maken van je omgeving, en dan veelal van voorwerpen in je omgeving.
Die voorwerpen zijn ook niet altijd helemaal duidelijk, want de game speelt ook met die onderdelen. Zo kun je soms voorwerpen uit een schilderij plukken, of wordt een voorwerp ineens een schilderij. Soms kun je door een muur wandelen die eigenlijk geen muur is maar er enkel op lijkt. Soms is het weer een kwestie van perspectief, en kun je wanneer je op de juiste plek staat ineens die willekeurige lijnen op het plafon omtoveren tot een kubus die meteen naar beneden valt.
Je ziet zoals gezegd niet meteen de oplossing, hier is geen gele verf die laat zien welke kan je op moet
Weinig hulp
In die puzzels krijg je weinig hulp. Je moet op eigen kracht de juiste oplossing zien te vinden, en dat kan soms best even lastig zijn. Zo zien veel ruimtes er in eerste instantie uit alsof ze echt geen oplossing bieden. Na een beetje zoek- en speurwerk, vind je de oplossing wel, en dat geeft eigenlijk elke keer voldoening. Soms heb je de oplossing meteen door, en soms denk je de oplossing te hebben maar loop je helemaal vast.
De game duurt niet al te lang, met een paar uur heb je alles wel gezien, inclusief wat geheime plekken. Maar het leuke is dat de game wel vrij lang aanvoelt. Dat komt, in het geval van ondergetekende in elk geval, omdat je echt je hersenpan moet laten kraken.
Je ziet zoals gezegd niet meteen de oplossing, hier is geen gele verf die laat zien welke kan je op moet. Je moet je koppie gaan gebruiken en zelf op zoek gaan. Dat is even wennen, maar ook heel erg belonend: het voelt echt goed als je met behulp van een paar onnozele objecten ineens een oplossing in elkaar hebt geflanst.
Verrassend
De puzzels zitten goed in elkaar en houden je de gehele speelduur scherp. De spelwereld zelf ziet er mooi en sfeervol uit, met minimale omgevingen waar jij je hersenpannetje maximaal kunt inspannen. De manier waarop je jouw personage bestuurt werkt goed, en ook het manipuleren van de voorwerpen heb je snel in de vingers. Een soundtrack heeft de game niet, los van een aantal flarden aan gesproken tekst.
Maar in die losse flarden tekst blijkt nog een verrassing te zitten. In de game speel je namelijk als een personage dat meedoet aan een soort onderzoek waarbij met bewust is in diens dromen. Vandaar ook de mogelijkheid tot alle dingen die normaliter de natuurwetten overtreden. Het probleem is alleen dat je in je droom vast lijkt te zitten: je moet eigenlijk ontsnappen aan je droomwereld, en dat doe je door die puzzels te doorlopen op zoek naar een uitgang.
De game doet weinig fout. Het speelt lekker en ziet en klinkt prima. Als er een puntje van kritiek kun je wel stellen dat het lijkt alsof de ontwikkelaars meer tijd hebben gestoken in de eerste helft van de game, dan in de tweede. De puzzels en omgevingen van de eerste helft lijken net wat verfijnder, wat meer doordacht. De omgevingen in de tweede helft worden ook meer abstract, en dat is leuk voor de afwisseling, maar minder interessant.
Aan het einde van de game, komt daar nog wel een hele toffe toevoeging op die ik persoonlijk niet zag aankomen maar heel welkom is: een hele fijne kijk op de wereld waar je als speler ongetwijfeld iets aan hebt. Superliminal is zo’n game waar je komt voor de puzzels, blijft voor de originaliteit en verrast wordt door het einde. Houd je van puzzels waar je soms echt wel even over moet nadenken, op een veelal heel eigen wijze, dan mag je deze game niet missen.



