Publicatie: 2 juni 2025  

Games gebaseerd op films zijn vaak gedoemd om te mislukken. Halfbakken games die even snel de deur uit moeten om snel wat geld van het filmkijkend publiek af te troggelen. Ontwikkelaar Teyon nam iets meer de tijd, en bracht in 2023, ruim 35 jaar na het verschijnen van de beide films een game uit die elke bioscoopganger zeker had willen spelen. RoboCop: Rogue City is een ontzettend leuke game, of je nu het bronmateriaal hebt gezien of niet. Al maakt dat de ervaring wel een stuk leuker, want er is hier hard gewerkt om de films te eren, in al hun soms bizarre glorie.

Het zal niemand verbazen dat je in RoboCop: Rogue City speelt als supersmeris RoboCop. Wat misschien wel verbaast, is dat Peter Weller, de originele acteur in de films, ook in de game die rol vervult. Zodra je de eerste kenmerkend robotachtige stappen zet in de game waan je jezelf RoboCop. Niet alleen omdat de stem perfect is, maar ook de omgevingen.

Oldskool cool

RoboCop: Rogue City kan zonder enige moeite mooie plaatje genereren. De game is bijzonder sfeervol. De omgevingen lijken zo uit de jaren ’80 te zijn geplukt, al speelt de game zich af in een dystopische verre toekomst waar grote bedrijven de macht hebben overgenomen en de VS langzaam de grond in drukken (dus zo rond eind 2024, gok ik). Van de dikke beeldbuizen en telefoons tot de typische kledingstijl en haardracht, het is een feest der herkenning. Maar niet alleen staan de omgevingen vol met herkenbare elementen, ze zien er ook echt doorleefd uit. Van het politiebureau dat te weinig opslagruimte heeft en waar dossiers zich overal opstapelen, verpauperde smerige woonwijken vol vreemde snuiters, tot gladde megalomane kantoorruimtes en immense industrieterreinen: alles ziet er erg geloofwaardig uit en past perfect binnen het universum van RoboCop.

Maar je vergapen aan coole kapsels of hoe goed sommige gezichten van uit de films herkenbare personages zijn nagemaakt is niet alles wat je doet. Je bent immers RoboCop: jij dient de veelal wat ongelukkige burgers van Detroit. En Detroit krijgt nogal wat voor de kiezen. De stad dreigt onder de voet te worden gelopen door criminaliteit, zeker nu er een New Guy is. Die New Guy gebruikt de verschillende groepen criminelen, vooral rockende punkers en vol getatoeëerde motormuizen, om chaos te creëren. Aan jou de taak om dit op te lossen, al gaat dat niet helemaal volgens plan. RoboCop krijgt last van storingen, en die storingen zorgen ervoor dat men jou als agent in twijfel trekt: kan een robot wel een agent zijn? En wat voor rechten heeft die robot eigenlijk?

Toch is RoboCop: Rogue City een game die iedereen zal kunnen waarderen als een ietwat simpel knalfestijn. De game is nog leuker voor wie houdt van de soms wat vreemde toon en stijl van films uit de jaren ’80.

Speelt ook lekker

Het verhaal van de game is heerlijk jaren ’80: soms behoorlijk over de top en vol joligheid, en soms bloedserieus en inhakend op moeilijke thema’s, en nog veel vaker een combinatie van die twee. Zo ga je op pad om een weduwe van een vermoorde agent te helpen, met een vage zwervende filmkenner genaamd Pickles. Andere keren neem je het op tegen een schurk die zo ontzettend lomp en bot is, dat het in elke andere setting irritant was geweest, maar hier prima werkt. Ondertussen wordt de rol van de grote bedrijven die nu zelfde de politie in handen hebben onderzocht en lijkt de game de voor de film kenmerkende maatschappijkritiek niet uit de weg te gaan.

Al die hommages aan het bronmateriaal is tof, maar het moet natuurlijk ook gewoon lekker wegspelen. Gelukkig zit dat wel goed. De game is misschien niet het meest divers op het gebied van gameplay, het is meer dan voldoende, en wat er is, is ook heel netjes uitgewerkt. Zo moet er uiteraard flink worden geknald. Want RoboCop is dan wel een agent die de schurken moet oppakken, hij jaagt de criminelen vooral over de kling. Met zijn trouwe AUTO-9 handpistool en geavanceerde zicht vind je direct de schurken en knal je erop los. Er zijn overigens andere, vrij standaard, wapens in de game maar niets komt in de buurt van je standaard wapen met oneindige ammunitie.

En dat is zo’n beetje ook de hele game: schieten met je AUTO-9 op vijanden en soms een meer sponzige eindbaas. Er zijn wel wat RPG-elementen aanwezig zoals vaardigheden die je kunt ontgrendelen met de ervaringspunten die je verdient met je politiewerk, en je pistool is te voorzien van bepaalde chips waardoor deze meer schade doet, sneller herlaad of beter door harnassen schieten, maar het is niet echt heel bijzonder. En los van een paar vaardigheden, voegen de meesten niet zo veel toe. Eigenlijk is dat ook helemaal niet zo erg. Want jij bent RoboCop: een wandelende metalen robot die beweegt als een tank en vooral vijanden aan letterlijke flarden schiet.

Dat schieten voelt gewoon heel lekker, ook al is het wat simplistisch. Het lomp rondstampen in al die mooie omgevingen is gewoon leuk, ook al is het niet zo diepgaand. Omdat de game zo goed dat gevoel van RoboCop neerzet, is de simpliciteit van de gameplay eerder een sterk punt dan een zwaktebot. De focus ligt hier op het ervaren van de wereld, het genieten van de liefde die de ontwikkelaar met bakken in hebben gegoten. Deze game is gewoon heel erg leuk: de gameplay is leuk, de wereld is leuk, het verhaal is leuk. In RoboCop: Rogue City vind je geen spannende toeters en bellen, maar gewoon de dingen die een RoboCop fan wil zien en ervaren.

Zware machine

Dat wil niet zeggen dat de game dan perfect is. Het spel vergt best veel van je systeem en is niet overal even goed geoptimaliseerd. Zo kun je soms behoorlijke framedips verwachten in drukke scenes vol explosies en effecten. Ook zijn gezichten van hoofdpersonen bijzonder goed en trouw aan de filmpersonages, maar andere personages lijken minder aandacht te hebben gehad. Daarnaast zijn de animaties niet altijd even goed. RoboCop loopt uiteraard als een robot, maar de gewone mensen lijken soms ook wel heel stram en robotachtig te bewegen.

Naast het hoofdverhaal biedt de game je ook een flink aantal zijmissies. Die variëren wel een beetje qua diepgang. Soms zijn het langere missies waarbij je echt een probleem moet oplossen en interessante nieuwe figuren ontmoet, en soms loop je door een kantoor handtekeningen te verzamelen voor een beterschapskaartje. Hoewel de missies van dat laatste type niet echt uitdagend zijn, voegen ze wel wat toe: je leert de mensen beter kennen.

Maar het is goed voor te stellen dat de zijmissies niet door iedereen goed gewaardeerd zullen worden. Een boete uitdelen aan een fout geparkeerde auto past misschien perfect binnen het werk van de half menselijke robot-agent, het is niet heel interessant.

Toch is RoboCop: Rogue City een game die iedereen zal kunnen waarderen als een ietwat simpel knalfestijn. De game is nog leuker voor wie houdt van de soms wat vreemde toon en stijl van films uit de jaren ’80. Maar niemand zal zo genieten van deze game als een liefhebber van de films waar de game op is gebaseerd. RoboCop: Rogue City is een feestje om te spelen voor de Robo-fan. Niet alleen omdat het allemaal zo trouw is aan de stijl van de films. Het is vooral een game die ontzettend leuk is. Die rare vibe van jaren ’80 films die totale nonsens en onderbroekenlol afwisselt met soms pittige thema’s, die in de mix toch heel cool aanvoelt, is hier zeker aanwezig. Onlangs kwam naar buiten dat een vervolg in de maak is, en dat is goed nieuws want RoboCop: Rogue City smaakt naar meer.

• Atomfall
• Singularity
• Chernobylite
• Evil West

Over deze site        Site map        Contact