Uitgebracht: 27 februari 2026
Speelduur: 14 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Capcom
Uitgever: Capcom
Gespeeld op: PC (Steam) - specs PC
Metacritic score: 92 (Reviews) - 93 (Users)
Pluspunten:
- + Combinatie Grace en Leon
- + Perfecte horrorgame
- - Framedrops halverwege
Kopen:
Het is klaar. Het is af. Resident Evil: Requiem is de perfecte horror game. Goor, grappig, eng, spannend, emotioneel, mysterieus, bloedserieus, verbazingwekkend, heerlijk over de top, samen gemixt tot een verschrikkelijk, verschrikkelijk goede game. Het is niet alleen de perfecte horror game, het is ook de perfecte Resident Evil game: het heeft de actie van deel vier, vijf en zes, de narigheid van deel zeven, en de voorzichtige verhaalvertelling van de eerste paar delen. Deel acht was al een poging om alles mooi samen te brengen tot een hele leuke game, maar dit negende deel is echt een perfecte ranzige horror cocktail: een gore, enge mixdrank dat zelfs met de aanwezige brokken zo naar binnen glijdt en smaakt naar meer.
Met deel zeven, Biohazard, probeerde ontwikkelaar voor het eerst het eerstepersoonsperspectief uit. Dat pakte waanzinnig goed uit want de game is extra eng doordat je direct naar de actie kijkt. Het was een ontzettend eng deel dat, zeker voor de serie, ontzettend fris aanvoelde.
Deel acht is het actievolle broertje geworden. Een eveneens erg leuke game, maar door de nadruk op actie wel wat minder eng. Nou is de serie zeker niet vies van een beetje actie, maar dit werd altijd gepresenteerd in derdepersoonsperspectief, met het alom geprezen deel vier als absoluut hoogtepunt. Maar hoe combineer je die meer rustige opgebouwde angst die een eerstepersoonsperspectief biedt en die meer vertrouwede, actievolle scènes vanuit derdepersoonsperspectief? Het antwoord is simpel: doe gewoon beide!
Het beste van beide werelden
Resident Evil: Requiem heeft namelijk twee hoofdpersonen: nieuwkomer Grace Ashcroft en, inmiddels, oude rot Leon S. Kennedy. De delen waar Grace de hoofdrol heeft is vanuit eerstepersoonsperspectief te spelen en de delen waar je er lustig op los knalt als Leon speel je vanuit derdepersoonsperspectief.
Zo heb je en razend spannende, soms pittig enge stukken om te doorlopen als Grace. Waarbij je sluipt, huivert en je verstopt om alleen wanneer het echt nodig is je schaarse munitie af te vuren. De rest speel je als Leon, waarbij je net zo veel kogels als oneliners afvuurt, afgewisseld met kekke roundhouse kicks en bijlaanvallen.
Even terug naar het begin
Het is lastig om deze game rustig uiteen te zetten zonder direct hysterisch enthousiast te worden over elk detail, maar laten we het toch proberen. In deze game heb je dus twee hoofdrolspelers die je beurtelings bestuurt. Nieuwkomer Grace is een pittige tante die het zelf niet helemaal eens zal zijn met die beschrijving: ze oogt nerveus en klinkt wat onzeker, maar houdt zich in de meest bizarre situaties staande. Haar avontuur begint wanneer ze als FBI analist op pad wordt gestuurd naar een hotel waar een moord is gepleegd.
Op zich geen bijzondere taak voor iemand in haar functie, maar in dit hotel is ook haar moeder vermoord en dat maakt het allemaal lastiger. Eenmaal daar aangekomen blijkt er meer mis te zijn en duikt er mysterieus figuur op die haar lijkt te kennen, om vervolgens te worden aangevallen door een zombie: er is een nieuwe uitbraak van het welbekende virus. Niet alleen dat, Grace wordt ook nog eens ontvoerd. Gelukkig staat ze er niet helemaal alleen voor, want Leon was al op pad en zoekende naar die mysterieuze figuur.
Ineens is een kamer vol zombies geen obstakel meer, maar een uitdaging: gooi ik een granaat? Knal ik ze gewoon overhoop? Laat ik m’n bijl op ze los?
Wat volgt is een tof avontuur dat toch ook lekker bekend aanvoelt wanneer het je door belachelijk gedetailleerde Victoriaans ogende ziekenhuizen stuurt, door geheime laboratoria sleurt, en in de meest gore ondergrondse terreinen dumpt. De zombies zijn uiteraard aanwezig, maar er zijn ook in deze game weer heerlijk groteske monsters te vinden die, in sommige gevallen, echt naar aanvoelen en angst aanjagend werken.
Heerlijk raar, heerlijk vertrouwd
En ja, natuurlijk is het raar om een drietal onderdelen te moeten vinden om een simpel kastje of deurtje te moeten openen, wanneer je genoeg vuurkracht in je broekzak hebt zitten om dat ding veertig keer te kunnen laten ontploffen. En ja, natuurlijk gaat dat ene wel erg verdacht stilliggende lijk een keer ineens naar je grijpen wanneer je dichtbij komt. En ja, uiteraard is de deur naar buiten heel dichtbij, maar ligt de sleutel om ‘m van het slot te draaien aan de andere kant van de wereld. Dat soort dingen zijn de charme van de serie, en eerlijk is eerlijk: ze werken nog steeds heel goed. De puzzels zijn raar en soms wat misplaatst maar ook leuk en net moeilijk genoeg om interessant te blijven.
Oh nee! Oh nee! Oh. Oh dit lukt wel…
De personages die je tegenkomt zijn allemaal steengoed. Een prettige combinatie tussen cool, cliché en interessant. Zo zijn de schurken allemaal interessant, net als Leon die hier vol gaat voor zijn rol een koelbloedige, sexy killer. Maar de echte ster is in mijn ogen Grace.
Grace is een heldin. Ze heeft niet gevraagd om dit avontuur, maar doorstaat alles wat er op haar pad komt. Niet zonder slag of stoot, want ze is zeker geen killer zoals Leon. In plaats daarvan is ze angstig en nerveus en een tikje onzeker over haarzelf. Misschien is het zo makkelijk om me in haar te verplaatsen omdat ze zo logisch handelt voor iemand ineens in een zombie-avontuur wordt gedumpt.
De delen als Grace speel je dus vanuit eerstepersoonsperspectief, en dat maakt dat je bovenop de actie zit. Je ziet niet alles, je hebt immers minder overzicht, maar je hoort wel alles… Niet alleen de ranzige wezens om je heen of rare geluiden elders, maar ook de nerveuze kreetjes van Grace zelf wanneer je iets om laat vallen of ze iets hoort. Het is een waanzinnig immersieve ervaring.
Grace is wel getraind in het gebruik van pistolen, maar de munitie is zeer schaars en de zombies zijn met precies genoeg om net te veel te zijn. Dus kun je enkele vijanden afknallen om te vervolgens te moeten vluchten en verstoppen. Het is die heerlijke angstige ervaring zoals bij andere topgames als Resident Evil 7 of games als Amnesia: The Dark Descent, die je zo perfect het gevoel geven van machteloosheid maar je ook weten te motiveren om daar niet aan toe te geven en wel door te zetten.
De delen met Leon zijn vooral heel tof omdat ze zo actievol zijn. Je verruilt de meer trage nare horror voor een snelle variant waar je ook heerlijk bij kunt grijnzen. Ineens is een kamer vol zombies geen obstakel meer, maar een uitdaging: gooi ik een granaat? Knal ik ze gewoon overhoop? Laat ik m’n bijl op ze los?
Grace is een heldin. Ze heeft niet gevraagd om dit avontuur, maar doorstaat alles wat er op haar pad komt. Niet zonder slag of stoot, want ze is zeker geen killer zoals Leon.
Leon zijn delen zijn leuk omdat ze een hele andere vorm van horror bieden: eveneens goor, maar veel meer een soort power-fantasy. Leon laat je een echte actieheld voelen, met meer slechte one-liners dan Schwarzenegger.
Gruwelijk mooi
Dit alles doe je in een echt schitterende wereld. De diverse gebieden zitten bomvol met details en ogen heel echt, door de visuele prachtig en praal zoals het goede gebruik van licht en donker, maar ook door de doorleefdheid van alles. De notities die je vindt, de troep die ergens ligt, de drank die nog ergens geserveerd staat en ga zo maar door. Ook latere gebieden zijn erg indrukwekkend maar dan juist door hun leegheid, hun verwaarloosde karakter.
Ook de vijanden zijn prachtig. De zombies zijn divers en onvoorspelbaar, de hoofdrolspelers ogen tof en geloofwaardig, binnen het Resident Evil universum, en ook de diverse bazen zien er schitterend en veelal heerlijk goor uit.
De game draait over het algemeen prima, minus een bepaald deel zo ongeveer net over het midden van de game. Om niets te verklappen zal ik niet specifieker zijn dan dat. Op dit punt heeft de game last van framdrops. Dat is erg jammer, want niet alleen verpest de soms behoorlijke framedip je speelplezier, het gebied waar dit gebeurt is heel tof en zou net zo soepel moeten draaien als de rest van de game. Hopelijk weet Capcom dat snel met een patch op te lossen.
Uniek
Resident Evil: Requiem is een schitterende game. Door hoe het klinkt, door hoe het lijkt, door de vijanden, de heerlijk ranzige bazen, door de interessante wereld, maar bovenal doordat het iedereen wat te bieden heeft. Er is genoeg te puzzelen, er is genoeg om echt eng te vinden, en er is genoeg om gewoon lustig op los te knallen.
Het is een unieke en perfect werkende mix van onderdelen die soms enorm van elkaar kunnen verschillen, maar toch allemaal echt onderdeel zijn van de Resident Evil franchise. Resident Evil: Requiem is een game die je als fan absoluut niet mag missen, en als niet-fan is het een prachtige game om lekker bij te huiveren en in te stappen in dit zeer memorabele universum.
