Uitgebracht: 8 september 2010
Speelduur: 9 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Frictional Games
Uitgever: Frictional Games
Gespeeld op: PC (GOG) - specs PC
Metacritic score: 85 (Reviews) - 85 (Users)
Pluspunten:
- + Geweldige sfeer
- + Naar monster
- + Precies moeilijk genoeg
- - Kakt wat in richting einde
Kopen:
Amnesia: The Dark Descent is een heel bijzondere game. Dit is een van de weinige games waarbij vrijwel iedereen die de game gespeeld heeft het eens is over het feit dat Amnesia: The Dark Descent echt eng is. Amnesia: The Dark Descent weet met minimale middelen je maximaal bang te maken. Zelfs na vijftien jaar heeft de game niks van die potentie verloren.
Wie de titel van de game vertaalt, zal niet verbaast zijn dat een groot deel van het verhaal draait om geheugenverlies. De speler neemt de rol aan van Daniel. Daniel wordt wakker in een oud kasteel en weet niet meer waarom hij daar is, of wat er met hem gebeurt is. Het enige dat hij zeker weet, is dat hij zijn geheugen kwijt is, en door het kasteel dwalend erachter moet komen wat er met hem gebeurt is en waarom hij achtervolgt wordt.
Daniel z'n grote probleem is namelijk niet zijn gebrek aan herinneringen. Uiteraard is dat lastig voor 'm, maar wat veel erger is, is dat hij achtervolgt wordt door The Shadow. Een wat algemene term voor monsters die je opjagen terwijl je tekstfragmenten zoekt om de puzzelstukjes van het verhaal op de juiste plek te leggen.
Maar dat is niet alles. Los van monsterlijke achtervolgers, heeft Daniel meer problemen. Hij is behoorlijk bang in het donker, en wanneer het niet goed gaat met hem, bijvoorbeeld omdat hij te lang in het donker verblijft, dan verliest hij al snel zijn gezonde verstand en begint te hallucineren. Maar de duisternis is de enige plek waar hij veilig is voor de monsters. Zodra je namelijk de monsters goed gaat bekijken of goed zichtbaar bent, hebben ze je door en komen ze achter je aan.
Niet te stoppen
Daniel mag dan wel een stem hebben alsof hij een stoere actieheld is, hij is niet bepaald een killer. Hij is geen partij voor de monsters die hem in twee klappen afmaken. Je kunt de monsters bovendien niet eens verslaan. Daardoor moet je vluchten en je verstoppen zodra de monsters achter je aankomen. Maar je kunt ook niet te lang in het duister verkeren, want, zoals gezegd, word je dan al snel gek van angst en begint de wereld letterlijk voor je ogen te tollen.
Dat is misschien wel het meest interessante aan de gameplay: het is een heel goed werkende wisselwerking tussen vluchten in de duisternis, en zoeken naar licht, waarbij je in beide eigenlijk omstandigheden niet veilig bent. Dat kasteel Brennenburg zo duister als de nacht is, in figuurlijke maar vooral letterlijke zin, is dus niet helemaal in je voordeel.
Geniet, maar schrik met mate
Wat Amnesia: The Dark Descent zo eng maakt, is dat het heel goed weet hoe het een nare sfeer neerzet en je niet overdonderd met gorigheid, schrikeffecten of bakken lawaai. De game houdt zich heel vaak in, of doet iets kleins op de achtergrond, waardoor jij als speler vooral jezelf bang maakt. Regelmatig schrok ik me kapot van iets dat ik zelf omgooide, een gorig geluidje op de achtergrond of de nare lage grom van een vijand die in de buurt kwam. Dingen die op zich niet zo heel schokkend waren, maar omdat je al heel snel zo diep in de spelwereld verankerd zit, en je zo op je hoede bent, dat ze je akelig kunnen raken.
Wanneer de game dan wel bewust je wil laten schrikken, dan weet je zeker dat het ook lukt. Soms zijn dat hele kleine dingen als een openwaaiende deur of een omvallend element. Soms is het enkel de wind. En soms ramt een monster zich ineens door een deur heen. Doordat de immersie van de game zo goed is, is het niet enkel een schrikmomentje waarna je weer verder gaat. Je schrikt je steeds dieper in de wereld. Net zo diep tot je de game echt even weg moet leggen en kattenplaatjes moet opzoeken op het internet om je hartslag en paniek weer even onder controle te krijgen. Er zitten delen in de game die echt oprecht angstaanjagend zijn. En dat zijn gek genoeg vooral de delen wanneer je de vijand niet eens echt ziet, omdat je moet rennen voor je leven of de vijand daadwerkelijk onzichtbaar is. Amnesia: The Dark Descent kan je letterlijk bang maken met niks.
Gek worden van angst
Wat Amnesia: The Dark Descent zo eng maakt, is dat het heel goed weet hoe het een nare sfeer neerzet en je niet overdonderd met gorigheid, schrikeffecten of bakken lawaai.
Zoals gezegd weet de game heel goed dat alleen maar schrikeffecten en achtervolgingen niet werken. Daar moet je spaarzaam mee om gaan. En daarom zijn er ook rustigere delen waar vooral gepuzzeld moet worden. Gebroken machines moeten worden gemaakt, water moet weggepompt worden, explosieven moeten worden gebrouwd, en meer. Deze combinatie tussen regelrechte horror en puzzelen werkt goed, zeker wanneer de horror af en toe tijdens het puzzelen om de hoek komt kijken terwijl je net denkt wat rust te krijgen.
Die afwezigheid van rust is wat de game zo goed maakt. De game overdonderd je nooit met de horror, maar zorgt er wel voor dat je er altijd aan denkt, dat het altijd je aandacht heeft. Dat is grotendeels te danken, of liever te wijten, aan al het geluid in de game. De vijanden klinken naar, de achtergrondgeluiden zijn subtiel maar altijd wat ontwrichtend en wanneer de game de rem loslaat en je wel achterna zit met een goor monster, dan is de game een kakafonie van nare geluiden. Hetzelfde geldt voor wanneer Daniel zo bang wordt dat hij mentaal lijkt te knakken. De rare knapperige geluiden, de tinnitus piep in je oren… Het zijn rare en onwerkelijke geluiden die toch heel goed bij de situatie passen en jou zo heerlijk vervelend kunnen laten voelen.
Toch is niet alles even briljant gedaan in de game. Zo is het verhaal best tof, maar wat vreemd verteld door middels van herinneringen en, gek genoeg, dagboekpagina's. In het begin van de game leer je dat jij jezelf heel bewust je herinneringen hebt gewist. En vervolgens liggen overal pagina's uit je dagboek, op chronologische volgorde, en zelfs op de meeste vreemde plekken? De half vertelde herinneringen die je ervaart tijdens het spelen werken veel beter op dat vlak. Dat komt wat meer natuurlijk over dan wel heel erg handig verspreide dagboekpagina's.
Ook is de game soms niet heel duidelijk wat er nu precies moet gebeuren, waardoor je soms wat loopt rond te dwalen door het kasteel. Op zich geen probleem voor een avonturen game, maar het draait de enge sfeer soms wat de nek om, als je voor de zoveelste keer door dezelfde gang rent op zoek naar iets wat je hebt gemist. Daarnaast lijkt de game naar het einde toe wat aan stoom te verliezen op het horror vlak en zich wat meer richt op het afronden van het verhaal.
Amnesia: The Dark Descent is een echte klassieker. Een horror game die je gespeeld moet hebben als je ook maar iets met horror hebt. Het verhaal is niet waarom je deze game nog een keer wilt doorlopen. Het is de sfeer en het constante gevoel van hulpeloosheid en gevaar, die je doen terugkeren naar Brennenburg. Want zelfs na vijftien jaar en meerdere keren de eindstreep te hebben gehaald kan ik eerlijk zeggen dat dit nog steeds een gruwelijk enge game is. En dat is aan het einde van de dag het belangrijkst in dit genre.
