Publicatie: 2 oktober 2025  

Enotria: The Last Song is zo'n game die iedereen wel eens voorbij heeft zien komen, vooral door diens bijzondere uiterlijk, maar daarna vrij snel naar de achtergrond verdween. Door behoorlijk grote technische problemen en vele ruwe randjes was de game bij uitgave niet heel populair. Nu zijn we een jaar, en een flink aantal patches, verder, en wanneer je de game nu speelt verschijnt er een bijzonder toffe game ten tonele. Is Enotria: The Last Song nu dan een perfecte Soulslike? Nee, helaas niet. Maar wie bereid is om her en der wat door de vingers te zien, kan onwijs veel lol halen uit deze game met diens prachtige look.

Enotria: The Last Song is een Soulslike, maar lijkt diens inspiratie niet enkel te putten uit het bronmateriaal in de vorm van de Dark Souls-serie, maar van vooral van andere Soulslike games zoals Lies Of P. Dat merk je bijvoorbeeld aan het verhaal. In de game speel je als The Maskless One, oftewel de enige persoon in wereld die geen masker draagt. Je bent niet meer dan een kale houten pop. De beeldschone en sprookjesachtige wereld zit vast is een verhaal dat door enkele acteurs beheerst wordt waardoor nooit meer iemand van diens vrije wil kan genieten. Aan jou de taak om die acteurs letterlijk en figuurlijk te ontmaskeren.

Niet alleen het vertrekpunt van het verhaal, maar ook het einde heeft aardig wat overeenkomsten met Lies Of P. Op zich niet erg, want het verhaal zelf is best leuk, zij het wel lastig te volgens zoals lijkt te horen bij een Soulslike. Niet door het voor het genre zoveel gebruikte archaïsche taalgebruik, maar doordat de wereld van de game vrij open is. Zo heb ik twee gebieden in de 'verkeerde' volgorde gespeeld wat zorgde voor een vrij plotselinge sprong in moeilijkheid, en daarna een stuk waar ik vrij snel doorheen knalde. Ondertussen is er allerlei informatie te vinden over de wereld en diens bewoners door goed te letten op brokjes tekst bij wapens en voorwerpen en liggen her en der flarden verhaal verspreid.

Vermoeiend ziel-achtig

Wat bij veel Soulslikes het geval is, is dat de game opzettelijk wazig omspringt met informatie. Je moet echt actief op zoek, wil je grofweg weten waar alles over gaat. Dat is leuk voor de gamer die 100% van de game wil zien, maar zonde voor de rest. Want de personages, inclusief de bazen, die je tegenkomt ogen en klinken ontzettend interessant, maar je komt eigenlijk veel te weinig over ze te weten. Ik zou dolgraag meer willen weten van bepaalde bazen en wat hun rol is in de wereld.

Alle bazen en personages die je tegenkomt zijn zo interessant door een combinatie van uitstekende stemacteurs die de vele emoties ontzettend goed overbrengen, en de onwijs toffe stijl van de game. Deze game komt van een Italiaanse ontwikkelaar, die overduidelijk trots zijn op hun land en cultuur, want er zit behoorlijk wat Italiaanse liefde in deze game. Dat zie je terug in de prachtige landschappen, de schitterend vormgegeven levels vol lucratieve geheimen en afsnijroutes, en dus vooral in de personages.

De wereld van Enotria: The Last Song zit zoals gezegd vast in het verhaal, een Italiaans carnavalsverhaal, waar vooral de typerende maskers en extravagante kledingstijl een grote rol spelen. Alle personages en omgevingen zijn met zoveel precisies in elkaar gezet en opgebouwd dat je soms bijna vergeet je vijanden een koppie kleiner te maken en je liever naar ze wilt staren. Of het nu gaat om de kleine vijanden die in de rondte dansen en muziek spelen, de vreemde halve robots, of de groteske en toch beeldschone eindbazen: alles ademt een gemeenschappelijke stijl. Ook de omgevingen zijn schitterend. Waar veel games in het genre je verwelkomen met vrij letterlijke hel en verdoemenis, daar gooit Enotria: The Last Song je in een veld zonnebloemen met een ondergaande zon aan de horizon.

Semi-vrijheid

Het knappe aan de wereld is dat hoewel het objectief een prachtig ogende wereld is, het toch echt iets onheilspellends heeft. Het is mooi, maar het klopt niet helemaal: er is iets niet pluis. Dat klopt natuurlijk ook, want de hele wereld is min of meer verdoemd, maar het is knap hoe ontwikkelaar Jyamma Games dit voor elkaar heeft gekregen, dat gevoel dat er on die mooie maskers iets heel duisters schuilgaat

Jijzelf bent overigens ook niet vies van een carnavalsmaskertje meer of minder. Je start met een drietal maskers, met bijbehorend kostuum, die elk hun eigen bonussen opleveren, maar naarmate je bazen en legio vijanden verslaat krijg je toegang tot hun maskers, die niet alleen je uiterlijk volledig veranderen, maar ook, in meer of mindere mate, de manier waarop de game speelt door bonussen of juist minpunten.

Tijdens het spelen kun je tussen drie van die maskers, met elk hun eigen wapentuig en andere eigenschappen wisselen. Handig, want zo kun je goed rekening houden met de vijanden die van een bepaald type kunnen zijn. In de game zit een soort steen-papier-schaar systeem met zeer ongewone namen en eigenschappen. Zo zijn wapens het type Vis sterk tegen vijanden van het type Melanno. In totaal zijn er vier van die typen, en allemaal hebben ze voor- en nadelen. Allemaal veroorzaken ze een status aan bij je vijanden die zowel positief als negatief is. Zo veroorzaakt Vis de status Dizzy. Wanneer je vijanden, of jijzelf, deze status hebben, dan delen ze meer schade uit, maar ontvangen ook meer schade. Het ietwat vreemde karakter van al die statussen en typen maken ze uniek, maar ook wat verwarrend.

Het knappe aan de wereld is dat hoewel het objectief een prachtig ogende wereld is, het toch echt iets onheilspellends heeft. Het is mooi, maar het klopt niet helemaal: er is iets niet pluis

Uiteraard zijn er ook spreuken, al heten ze in de game lines en kosten ze geen mana of iets dergelijks. In plaats daarvan moet je schade uitdelen met je wapen om je lines op te laden. Hoe sterker je line is, hoe langer dat opladen duurt. Je zult hoe dan ook flink wat moeten knokken.

Uniek knuppelen

Het knokken in de game is zowel wat beperkt als uitgebreid. Beperkt in de zin van de bewegingen die je Maskless One kan uitvoeren. Het is het voor het genre vrij standaard pakket van normale en zware aanvallen, wegduiken en pareren. Simpel blokken met iets van een schild is er niet bij: enkel wanneer je op het juiste moment pareert met je wapen, kun je de schade negeren. Pareer genoeg aanvallen en deel genoeg schade uit, en een vijand kan unraveled raken, wat in andere game vaak 'poise' wordt genoemd. Op die momenten kun je dan een 'gratis' loeisterke aanval uitdelen.

Dit alles voelt allemaal wat standaard. Zeker ook omdat er geen bijzondere combinaties zijn, of verschillende vechtstijlen of iets dergelijks. Overigens klinkt alles wel fijn, en voelt het ook gewichtig.

Gelukkig zijn daar nog de wapens die je gebruikt. Er zijn flink wat verschillende klassen wapens, van snelle sabels tot loeizware hamers, en die kunnen enorm van elkaar verschillen, ook binnen hun eigen soort. Zo kun je met bepaalde wapens wel een mooie combinatie maken tussen normale en zware aanvallen. Daarnaast zijn er talloze wapens die iets unieks doen: sommigen hebben een bijzondere combo die een bepaalt soort schade doet, andere vuren ineens projectielen af, en weer anderen doen je tollen in de rondte waarbij je alles neermaait. Het toffe aan de game is, dat alle wapens nuttig zijn. Ook de standaard wapens zijn prima bruikbaar aan het einde van de game, wanneer je ze sterker maakt.

Dat opwaarderen van de wapens is een bijzonder positief punt aan de game. Gedurende je avontuur krijg je meer dan genoeg voorwerpen tot je beschikking om welk wapens dan ook te verbeteren, en daarnaast kun je alsnog bestaande opgewaardeerde wapens weer terug schalen waarbij je de voorwerpen weer terug krijgt. Heel tof, want nu kun je dat ene wapen dat je net vond, ook daadwerkelijk gaan uitproberen en opwaarderen, in plaats van dat je ze alleen maar verzamelt, omdat het opwaarderen te kostbaar is zoals in veel andere Soulslikes.

Ook niet onbelangrijk is dat de game inmiddels bijzonder goed draait: de vele momenten van inkakkende framerate zijn niet meer aan de orde. Wel bevat de game nog steeds de nodige bugs die soms behoorlijke grote impact kunnen hebben. Zo ben ik vast komen zitten in gesprekken, werkte de besturing soms niet of half in de menu's van de game, werkte de unraveld status niet, werkten liften niet, en nog meer kleine onderdelen.

Erger zijn de dingen die je niet met een herstart kunt oplossen. Zo werkte een compleet onderdeel van de game voor het opnieuw instellen van alle eigenschappen van mijn Maskless One niet. Nadat ik een optionele baas had verslagen die dit mogelijk moest maken, bleef ze hangen in een gespreksoptie, waar ze nooit meer uitkwam waardoor ik niet voor de optie van deze functie kon kiezen.

Maar zelfs met die bugs in het achterhoofd, rekening houdend met de wat standaard combat, dan nog is dit echt een hele toffe game. Het is zo tof om die die rare zonnige stad te banjeren en later door de meer duistere Venetiaanse aanvoelende omgevingen, terwijl de prachtige Italiaanse carnavalsstijl zo goed is doorgevoerd. Enotria: The Last Song is niet de beste Soulslike die je kunt spelen, maar wel een van de meest stijlvolle. Er had zeker meer in deze game kunnen zitten, maar ook in de huidige vorm is dit carnavalsfeestje voor fans van het genre goed te pruimen.

• Flintlock: The Siege Of Dawn
• Clash: Artifacts Of Chaos
• Evil West

Over deze site        Site map        Contact