Uitgebracht: 18 juli 2024
Speelduur: 14,5 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: A44 Games
Uitgever: Kepler Interactive
Gespeeld op: Xbox Series X
Metacritic score: 71 (Reviews) - 46 (Users)
Pluspunten:
- + Interessante wereld
- + Interactie met Enki
- - Had meer in gezeten
- - Vechten voelt wat matig aan
Kopen:
Sommige spellen proberen de grenzen van wat grafisch mogelijk is zo ver mogelijk op te rekken. Anderen proberen gameplay zo interessant en vernieuwend mogelijk te maken. Flintlock: The Siege Of Dawn is een game die beide dingen graag zou willen doen, maar het niet lijkt te durven. De game bouwt een bijzonder interessante wereld op, inclusief boeiende mythologie, die sfeervol oogt en net wat anders in elkaar steekt dan andere games. De gameplay is best tof, met soms frisse idëen, maar lijkt ook heel bewust niet te veel te willen afwijken van de norm. Daarmee doet de game zichzelf te kort, want zelfs in de gekortwiekte staat is Flintlock: The Siege Of Dawn een echt leuke en interessante game. Wie de game heeft uitgespeeld zal zich wel afvragen: was dit alles wat erin zat? Had deze game niet naar grotere hoogte kunnen, of misschien zelfs moeten, vliegen?
In de game speel je als Nor, een zogetheten Sapper (lees: iemand die alles opblaast met explosieven) die plots haar vrienden en familie moet redden omdat ze stiekem een missie hebben aangenomen zonder dat jij e van wist. Hun taak is het opblazen van een gigantische poort naar de onderwereld. Die deur staat als tijden op wat meer dan een kier, waardoor de doden weer terugkeren naar de wereld van de levenden.
Omdat de mensheid totaal overrompeld is door die constante stroom aan ondode vijanden, staat de mensheid op het punt om te vergaan. Maar wat als we die enorme deur gewoon opblazen? Het blijkt als snel dat die gedachte iets te simpel is, gezien die deur ook nog eens bewaakt wordt door de god Uru, en de missie mislukt totaal, zelfs wanneer Nor nog net op tijd kan helpen.
Kogels verdienen
Nadat zo'n beetje alles behalve de poort is ontploft, wordt Nor wakker in het gezelschap van Enki. Een soort groene vos met veren, die zich introduceert als een kleine onbelangrijke god. Samen gaan ze op pad om die onontplofte poort naar de doden alsnog te sluiten. Het probleem is namelijk dat na de explosie er alleen nog maar meer ondoden verschijnen.
Zodra je de controle krijgt over Nor, merk je dat je dat deze game sterk lijkt op een souslike, maar het niet helemaal is. Zo is het aantal bewegingen en aanvallen dat je tot je beschikking hebt niet zo heel groot. De standaard opties zijn beschikbaar: blokken, pareren, slaan, en wegrollen.
De game heeft namelijk een ander mechanisme waar het zich op focust: vuurwapens. Naast je wapen om mee te slaan heb je namelijk ook een groot- en klein vuurwapen tot je beschikking. Dat grote wapen laat zich raden: die gebruik je om veel schade aan te richten, de omgeving in de fik te zetten, als sluipschutter geweer, etc. Het is vooral je kleinere vuurwapen dat een bijzondere rol speelt. Dit wapen gebruik je namelijk om je vijanden te onderbreken. Sommige aanvallen van vijanden zijn namelijk niet te pareren met je normale wapen, maar een goed schot in het gezicht doet dan wonderen.
Je kunt echter niet non-stop schieten. Je kogels verdien je door vijanden te raken met je reguliere wapen. Sla je vaak genoeg raak, dan krijg je "Black powder" om mee te schieten. Op die manier wissel je dus contstant tussen aanvallen met je bijl of zwaard, en je vuurwapen. Dat maakt het direct een heel interessante manier van vechten, die helaas niet veel interessanter wordt naar mate je langer speelt. Nieuwe wapens of uitrusting veranderen hier weinig aan. Ook de manier waarop je Enki inzet, de kleine vos kan vijanden lastig vallen en negatieve statussen geven waardoor ze sneller dood gaan, verandert niet echt.
Ben ik goed genoeg?
Hoewel de gevechten dus niet echt heel verrassend zijn, zijn ze door een ander element wel aardig spannend. Er zit een heel tof bijna gok-achtig element in de game. Zolang jij niet geraakt wordt maar je vijanden wel raakt, verdien je een vermenigvuldigingsbonus voor je verdiende punten (de souls, om het het zo maar te zeggen). Wordt je toch geraakt, dan krijg je wel je souls, maar niet met die vermenigvuldiging. Tussendoor kun je ook zelf kiezen om je souls met die vermenigvuldiging te ontvangen, maar dan begint je bonus weer op nul.
Ben ik goed genoeg om die vijanden ook te verslaan zonder geraakt te worden voor een dikke bonus? Of kies ik voor een iets kleinere bonus, want dat is beter dan niks?
Dat zorgt er voor je dat niet alleen behoorlijk goed moet letten op je huidige vijanden, opdat ze je niet raken, maar ook op toekomstige: ben ik goed genoeg om die vijanden verderop ook te verslaan zonder geraakt te worden voor een nog dikkere bonus? Of kies ik voor een iets kleinere bonus, want dat is beter dan niks? Hoewel de game nergens echt moeilijk is, kun je zomaar geraakt worden en dan kun je fluiten naar je extra ervaringspunten. Daar komt bij dat het bonus systeem extra punten geeft voor een diverse speeltijl. Je krijgt wel een bonus voor continu hakken met je bijltje, maar gooi en een mooi slide in, weer klappen succesvol af, schiet met je wapen, en ineens heb je een hele flinke bonus.
Die vijanden die nodig zijn voor die bonus zijn talrijk, maar ook weer niet. Hoewel je enorm veel vijanden zult moeten verslaan, zien heel veel van die vijanden er exact hetzelfde uit. Niet alleen in het geval van de ondode monsters, waar je zoiets nog kunt begrijpen en het minder opvalt, maar ook bij de menselijke vijanden. Veelal vecht je tegelijkertijd tegen een aantal vijanden die exact hetzelfde ogen en handelen. Dat is wel jammer, want het breekt de immersie soms behoorlijk.
Lekker sfeertje
Sommige personages hebben namelijk wel heel veel aandacht gekregen op het gebied van uiterlijk. Zo ziet Enki er bijvoorbeeld fantastisch uit als vreemd mythologische vogel-vos. En ook Nor heeft een hele eigen en originele stijl. De wereld ziet er over het geheel genomen ook tof en divers uit, het is niet wereldschokkend of vernieuwend maar wel eigen. Overal ligt een soort Perzische saus overheen die je niet vaak ziet, maar wel erg mooi is.
Enki is niet alleen handig voor tijdens gevechten, maar ook om die mooie omgevingen te doorkruisen. Met behulp van Enki kom je soms op grote hoogte, en op plekken waar je anders niet of nauwelijks zou kunnen komen. Ook gebruik je Enki om snel door omgevingen heen te flitsen, via een soort teleporteer-achtige driehoeken in de lucht. Het vreemde is dat hoewel je dus vaak de hoogte opzoekt, de game er zelf eigenlijk weinig mee doet op het gebied van gameplay.
De hoogte is nodig om van plek A naar B te komen, en om diverse geheimen te vinden, maar speelt nagenoeg geen rol in gevechten, puzzels of dat soort dingen. Jammer, want het werkt wel goed, en had de gameplay net wat langer fris kunnen houden. Gelukkig is er wel het een en ander te verzamelen op het gebied van uitrusting. Sommige uitrusting kan je speelstijl flink veranderen, en daar komen dan nog krachtige setbonussen bovenop.
De gameplay saai noemen is volkomen onterecht, maar de game doet zelf weinig om het allemaal wat spannender te maken. Het is aan jou om die diverse wapens en uitrusting te verkrijgen, het is aan jou om ze afwisselend te gebruiken voor een dikke bonus. Er is zeker lol te vinden in de gameplay van Flintlock: The Siege Of Dawn, maar je kunt ook alle halen met de karige basis. En daar kun je op afknappen als je er niet zelf aan werkt.
De game stelt je min of meer voor om diverse wapens te gebruiken voor een mogelijk grotere bonus, maar het is niet noodzakelijk. De game biedt veel verschil in hoogtes maar doet er weinig mee. De game kent een skilltreen, maar aan het einde heb je zo'n beetje alle skills wel verdiend. De games heeft een aardig aantal wapens, maar alles werkt een beetje hetzelfde. Het punt is: de game durft je geen keuzes te laten maken. Dat raakt ook de herspeelbaarheid: twee personen die deze game spelen, zullen zeer waarschijnlijk een zeer vergelijkbare gameplay-ervaring hebben.
Mythologisch verantwoord
Waar de game mij persoonlijk vooral mee trok was de wereld. Niet alleen door dat vrij unieke Perzische sausje, maar vooral door de mythologie erbinnen. Uru, de god die de poort naar de onderwereld bewaakt, kwam al even voorbij, maar is slechts één van legio goden. Over alle goden is er genoeg te vinden om hun achtergrond en leven beter te begrijpen. Er is echt een hele interessante mythologie opgetuigd voor deze game, die me meer trok dan de gameplay of het hoofdverhaal.
Dat hoofdverhaal is zeker niet slecht, maar ook weer niet heel bijzonder en bevat her en der wat plottwists die je best aan had kunnen zien komen. Dat geldt ook voor de vrienden die je tegekoment: ze zijn allemaal wel leuk, maar niet bijster interessant. De godenwereld is dan meer uniek en nieuw en uitdagend. Dat boze personage die stiekem tegen je opkijkt kennen we nu wel, maar de verhalen over veel van de goden zijn echt leuk en verfrissend. Uiteraard wordt er (net als bij de gameplay) meer dan het nodige geleend vanuit bekende mythologiën, maar het is een tof geheel.
Maar los van de mythologie en het hoofdverhaal is er genoeg te beleven. Flintlock: The Siege Of Dawn speelt als een semi-openwereldgame. Dat willen zeggen: je komt in diverse grote gebieden waar je vrij bent om te gaan en te staan waar je wilt, maar je moet het verhaal volgen om van gebied A naar gebied B te rezien.
Die grote gebieden zitten vol met geheimen om te ontdekken en al snel staat je kaart vol met allerlei markeringen van kleine extra's. Maar er is ook meer substantiële inhoud te vinden. Zo zijn er flink wat grotendeels interessante zijmissies om uit te voeren, optionele wapens te vinden, en mini-bazen om te bevechten.
Flintlock: The Siege Of Dawn bevat veel elementen, al dan niet uit andere games, die samen een leuk geheel vormen. Wie na zo'n tien tot vijftien uur door de wereld van Nor te hebben gewandeld bij de eindstreep aankomt, zal waarschijnlijk twee dingen denken. Eerst wil je meer van de wereld zien, meer missies spelen, meer goden ontmoeten en bevechten: je wilt eigenlijk gewoon een vervolg. En daarna denk je: had er eigenlijk niet nog wat meer in deze game gezeten? De elementen die er nu in zitten zijn best tof en passen goed bij elkaar, maar nergens gaan ze verder dan dat. Ze verrijken elkaar weinig tot niet. En zo blijft Flintlock: The Siege Of Dawn een leuke game waarin je samen Enki op grote hoogte komt, maar de game zelf nauwelijks echt van de grond komt.
