Uitgebracht: 13 oktober 2023
Speelduur: 45 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Hexworks
Uitgever: CI Games
Gespeeld op: Xbox Series X
Metacritic score: 75 (Reviews) - 59 (Users)
Pluspunten:
- + Gameplay
- + Dubbele werelden
- + Niet TE moeilijk
- + Visueel prachtig
- - Bugs, ook na goede patches
- - Soms lastig navigeren
Kopen:
Lords Of The Fallen is een enorm leuke game. Nu. Hoewel de game bij uitkomen, eind 2023, ramvol bugs en problemen zat, is de game nu goed te pruimen. Tig patches en bugfixes verder is Lords Of The Fallen een hele goede Soulslike geworden die op bepaalde vlakken net wat toegankelijker is dan de Souls-games waar het genre zijn naam aan dankt. Lords Of The Fallen is echter geen perfecte game, en zelfs na al die patches is er nog wel het een en ander mis. Desondanks is Lords Of The Fallen enorm leuk, zelfs na tientallen uren en heel, héél vaak doodgaan.
Lords Of The Fallen is een vervolg op de game uit 2014 met, gek genoeg, exact dezelfde naam. Dat is wat verwarrend, maar eigenlijk hoef je niks te weten van die eerdere game om met de nieuwe versie aan de slag te gaan. Zoals het een Soulslike betaamt is het verhaal überhaupt lastig te volgen. Het lijkt in het begin wellicht nog goed te doen, wanneer het een en ander wordt uiteglegd, maar al snel verwatert het tot ga-naar-het-nieuwe-gebied-en-doodt-alles-wat-beweegt.
De game presenteert het verhaal met prachtige filmpjes en (wellicht te) veel personages. Gelukkige spreken ze 'gewoon' Engels en blijft het irritant archaïsch taalgebruik van andere Soulslikes achterwege. Het probleem is hier meer dat het soms niet helemaal duidelijk is hoe bepaalde delen in het grotere geheel passen. Je komt soms hele interessante verhalen tegen, maar kunt vervolgens moeilijk bepalen hoe dat kleine verhaal past in het gebied dat je doorkruist en de eindbaas die je moet verslaan.
Enkel in de laatste uren is de game heel duidelijk in wat de verschillende facties in de spelwereld nu precies willen. Dat is wel jammer, want de wereld van Lord Of The Fallen ademt sfeer en mysterie, en ik had heel graag ook in het begin veel meer willen weten het de prachtig vervallen Axiom en vooral het spookachtige Umbral.
Twee werelden voor de prijs van één
De game bevat namelijk niet één maar twee werelden om te bewandelen. Axiom is de 'normale' wereld van de levenden en Umbral is de wereld van de doden. De twee staan niet los van elkaar, maar zijn met elkaar vervlochten; je kunt het einde van de game alleen halen wanneer je goed weet te navigeren in beide werelden en weet welke wereld je wanneer moet doorkruisen.
Het wisselen van wereld doe je met behulp van je Umbral Lamp, en dat is een heel cool ding. Met een druk op de knop schijn je vanuit Axiom een licht op de Umbral wereld, waardoor je deze kunt zien. Zo kun je bijvoorbeeld ontdekken dat een in Axiom doodlopende steeg in Umbral wel een doorgang biedt.
Wanneer je de lamp voor het eerst ziet, lijkt het wat een gimmick; een leukigheidje van de game om maar iets geks te doen. Maar ontwikkelaar Hexworks heeft echt veel tijd gestoken in het ontwerp van de wereld, en het bewandelen van beide werelden om je doelen te behalen voelt echt heel tof en uniek aan. Dat komt ook door het verschil is sfeer. Axiom is een door oorlog verscheurde wereld in oude gotische stijl met overal meer dan genoeg scherpe punten. Umbral is, zoals gezegd, de wereld van de doden en voelt aan als een wereld van Zdzisław Beksiński met enorm skeletten van onbekende origine en een architectuur gebaseerd op beenderen van veelal reusachtige monsters.
Je moet dus beide werelden bewandelen om je doelen te behalen. Het deel in Umbral is over het algemeen een stuk spannender. Niet alleen door diens spookhuis-achtige uiterlijk maar vooral omdat wanneer je in die wereld de pijp uit gaan, je ook echt dood bent. Ga je dood in Axiom, dan kom je eerst nog terecht in Umbral. Het geeft je een soort van tweede kans in de wereld van de levenden. Dat maakt de game wel een stukje toegankelijker dan andere Soulslikes waarbij je direct uitgespeeld bent wanneer je doodgaat.
Lekker bekend
Vrijwel elke Soulslike wil iets unieks doen, maar speelt het veilig qua besturing. Bij Lord Of The Fallen is dit niet anders. Je beschikt over een heerlijk vlot reagerend personage dat kan pareren, wegduiken, zware- en lichte aanvallen uitvoert, magie kan gebruiken, en ook op afstand z'n mannetje kan staan met allerlei wapentuig. Daar komt nog bij dat je een vrij groot aantal statistieken in de gaten moet houden voor je te dragen gewicht, bescherming, kracht, uithoudingsvermogen, etc. Je gezondheidsdrankjes kun je uiteraard sterker maken met zeldzame ingrediënten, en wanneer je alles hebt opgedronken kun je ze bijvullen bij een rustpunt. Voor wie eerder een Soulslike heeft doorgespeeld is het gesneden koek en voelt de game lekker bekend aan.
Ontwikkelaar Hexworks heeft echt veel tijd gestoken in het ontwerp van de wereld, en het bewandelen van beide werelden om je doelen te behalen voelt echt heel tof en uniek aan.
Op één belangrijk punt wijkt het wel af van de bekende formule. In Lords Of The Fallen heb je geen losse ammunitie: in plaats daarvan heb je een 'quiver' die automatisch wordt bijgevuld op een welbekend rustpunt. Dat zorgt ervoor dat (kruis)bogen veel interessanter zijn om te gebruiken. Niet alleen omdat sommige vijanden niet direct te raken zijn met je wapen, maar ook omdat je niet heel erg op je ammunitie hoeft te letten. In veel Soulslikes zijn afstandswapens een wat ondergeschoven kindje, in deze game kun je er prima een compleet karakter omheen bouwen.
Goed nadenken om je personage is sowieso een goed idee: je personage halverwege de game nog eens over een hele andere boeg gooien is mogelijk, maar wel bijzonder lastig. Er zijn bepaalde, uiteraard zeer zeldzame, voorwerpen die dit mogelijk maken, maar erg handig is het zeker niet. Al vrij snel moet je bepalen welke kant je op wilt gaan met je karakter. Dat is een manco in het genre dat maar hardnekkig te veranderen blijkt. Zonde want lekker experimenteren zit er niet in. Je moet dan al snel nog een personage aanmaken en levelen.
Even levelen
Dat sterker maken van je personage gaat vrij vlot en blijft de gehele looptijd van de game belangrijk: nergens bereik je een punt waarop je min of meer onkwetsbaar bent. Wie voor het eerst het verhaal doorloopt wordt op alle punten in het verhaal stevig uitgedaagd. De baasgevechten zijn erg tof en groots van opzet, maar nooit onredelijk moeilijk. Bij slechts één baas heb ik urenlang vastgezeten. Vaak is het een kwestie van het goed gebruiken van je Umbral lamp, om handige hulpmiddelen in de omgeving te ontdekken. Waar ik meer tijd aan kwijt ben geweest is het uitvogelen waar ik soms heen moest, en soms waar ik überhaupt was...
Uiteraard kun je tussen grote rustpunten, vestiges in de game, teleporteren en die lijken een vaste volgorde te bieden. Dat is echter niet zo: ik heb zelf een groot deel van de game in de verkeerde volgorde gespeeld. De enorme piek in moeilijkheidsgraad die ik ervoer bleek te komen omdat ik een of andere deur niet had gezien. Dat gebeurt vaker, helaas.
De game bevat allerlei gelaagde levels waarbij je continu wisselt van laag. Dat in combinatie met het, Soulslike getrouw, ontbreken van een bruikbare kaart maakt dat het soms lastig navigeren is. Zeker wanneer je ook nog eens vanuit alle hoeken en gaten wordt aangevallen en ik beweging moet blijven. Ook het vinden van compleet nieuwe gebieden is soms lastig door de prachtige en overvolle, maar daardoor soms onoverzichtelijke omgevingen.
Lekker makkelijk
Klachten als een gebruik aan kaart, opdrachtoverzicht en ingewikkelde omgevingen worden vaak lekker makkelijk weggewuifd met het argument dat dit er nou eenmaal bij hoort. Dat kan zijn, maar het zijn wel onderdelen die het spelplezier soms flink in de weg zitten.
Net als bij veel andere onderdelen zijn de levels van Lord Of The Fallen welkbekende kost. Een oude stad, een afbrokkelend kasteel, een giftig moeras, een duister bos, kerkhoven en noem maar op: het zit erin. Hoewel het dus niet bijster origineel is, is het allemaal wel erg mooi en sfeervol. Van schitterende vergezichten tot benauwende ondode kerkers: op elk punt in de game kun je je ogen uitkijken. En dat geldt niet alleen voor de omgevingen, maar ook voor uitrusting, je vijanden, de vele sub- en eindbazen, en de diverse npc's. Het is een prachtig geheel. Je kunt de meest uiteenlopende onderdelen uit de game plukken, naast elkaar zetten en nog steeds denken: ja, dit hoort bij elkaar.
Is Lords Of The Fallen een enorm vernieuwende game? Nee. Daarvoor is het, ondanks een paar frisse ideeën, te trouw aan de welbekende Soulslike-formule. Maar tegelijkertijd is het ook een hele goede game. Er zit onwijs veel content in, het biedt (uiteindelijk) een tof verhaal, oogt prachtig en voelt heerlijk aan. De game had behoorlijk wat patches nodig om te komen waar het nu is, en zelfs dan zijn er nog frequent problemen met een inkakkende framerate en wegvallend geluid. Maar dat alles mag de pret niet drukken: Lords Of The Fallen speelt wellicht wat veilig, maar ook enorm lekker.
