Uitgebracht: 22 mei 2020
Speelduur: 10 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Tripwire Interactive
Uitgever: Tripwire Interactive
Gespeeld op: PC (Steam) - specs PC
Metacritic score: 70 (Reviews) - 65 (Users)
Pluspunten:
- + Haai actie
- + Leuke wereld
- - Ruwe randjes
- - Veel van hetzelfde
Kopen:
Maneater is zo'n game die, wanneer je puur op papier kijkt naar wat het bevat, niet heel veel voorstelt. Niet dat het slecht is, zeker niet, maar het is niet echt iets bijzonders, los van dat je als joekel van een haai mensen mag opvreten. Waar de game echter het verschil maakt, is dat het simpelweg heel erg leuk is. De game neemt niks of niemand serieus en stelt alles in het werk om jou als speler te vermaken. Dat werkt op de meeste momenten erg goed, en dan kun je met deze game onwijs veel lol hebben. Maar op het moment dat je dat trucje doorhebt, en goed ziet wat je nu eigenlijk moet doen in de game, dan valt het wat uit elkaar. Een beetje zoals een zeehond wanneer je die half opeet…
De game begint met een zwaar over de top versie van een reality-tv serie omtrent Scaly Pete. Pete is een haaienjager en op zoek naar de aller- allergrootste haai om te bejagen. Die vangt 'ie ook, en als blijkt dat die joekel van een haai drachtig is, gooit hij één pup terug in de zee. Je raadt het al: jij bent die kleine baby haai. Je komende acht uren aan speeltijd zullen vervolgens in het teken staan van vreten, groeien, sterker worden, om uiteindelijk Scaly Pete het huid en haar op te vreten.
Er zit dus een soort verhaal in de game. Niet de meest ingewikkelde of diepgravende verhaallijn die je ooit mee maakte, maar voldoende om het plot interessant te houden. Dat komt ook omdat alles zo lekker onnozel is. De mockumentary stijl, de opzettelijke vreemde hashtags tijdens deze 'uitzendingen', de tirades van Pete vol gescheld en verhaspelingen, het is een prima geheel. Ook Chris Parnell, de stemacteur die de verteller is in de game, voegt veel toe: diens oer flauwe woordgrappen, opmerkingen en willekeurige onzin maken zelfs de meest generieke onderdelen van de game aanvankelijk prima te verteren.
Feestje met een goed begin
De eerste paar uren van de game zijn dan ook een feestje. Want niet alleen is de joligheid goed vertegenwoordigd, ook beeld en geluid zijn goed te pruimen. De wereld van Maneater is een bontgekleurd, overdadig, veelal tropisch geheel waar op papier misschien veel mis gaat door diens over gestimuleerde kapitalisme, het oogt in elk geval prachtig. Van drassige moerassen tot uitgestrekte diepzee, de onderwaterwereld van Maneater is mooi en interessant.
Er is namelijk ook een hele hoop te vinden onder water. En dat is het eerste deel wat later in de game een minpuntje wordt: veel van wat je doet voelt nogal aan als afvinken. Vind vijf van dit, versla die vijand, zoek tien van dat, eet tien mensen op. Het zijn dingen die aanvankelijk echt heel leuk zijn.
Het is simpelweg ontzettend leuk om vanuit de diepte uit het water de lucht in te knallen om in je val een mens van een opblaasflamingo te grijpen en het water in te trekken. Uiteraard begeleidt met liters en liters bloed.
Eveneens het doen groeien van je haai is leuk, je verzamelt een aantal grondstoffen en daarmee kun je jouw haai beter maken door diens onderdelen te verbeteren. Er zijn, als beloning van de vele afvink-missies, onderdelen te vinden zoals met bot verstevigde vinnen, bepaalde genetische eigenschappen waardoor je langer op het land kunt blijven, of een kaak waarmee je elektriciteitsschade toevoegt je toch al vrij schadelijke haaienbeet.
Onder en boven water leuk
Dat langer op het land kunnen blijven is overigens belangrijk. Want niet alleen de onderwaterwereld van Maneater is interessant, ook dienst bovenwaterwereld ziet er mooi en bevat een mooi aantal uitdagingen. En het is de plek waar de meeste van die overheerlijke mensen te vinden zijn. Je kunt dus uit het water springen, op het droge landen, en mensen verschalken alsof het niets is.
Overigens is dat laatste wel meer risicovol dan je volstoppen met krokodillen en zeehonden: wanneer je te veel mensen achter elkaar opeet, wordt de jacht op jou geopend. Eet genoeg van die jagers op, en je krijgt een soort mini-baas om te verslaan. Hoe meer van die maffe vijanden je verslaat, des te beruchter sta jij te boek. Maar die lokale jagende mafkezen bieden wel weer goede beloningen als je ze verslaat.
Al met al is Maneater, zeker in de eerste paar uren, ontzettend leuk om te spelen. Je zoeft door het water, vreet alles op wat beweegt, schiet vervolgens uit het water om badgasten op te knagen, en tussendoor verzamel je links en rechts wat voorwerpen. Dit alles terwijl de ene flauwe grap na de andere over je scherm rolt, alsof ook jij onderdeel bent van die grote neppe documentaire vol karikaturen en maffe hashtags. Tel daar de mooie omgevingen bij op, en je kunt echt lol beleven aan deze game.
De eerste paar uren van de game zijn dan ook een feestje. Want niet alleen is de joligheid goed vertegenwoordigd, ook beeld en geluid zijn goed te pruimen
Ruwe randjes
Het is pas na die eerste paar uren dat je doorkrijgt dat de game wel veel van hetzelfde is. Niet alleen de gameplay, maar ook de grappen hoor je wel ineens vaker terugkomen. Daar komt bij dan naar mate je groter wordt, het op begint te vallen dat de besturing van een joekel van een monsterhaai niet zo precies aanvoelt als dat van een pup en dat de camera nog wel eens in de weg wil zitten. Gelukkig duurt het na dat moment niet al te lang voordat je het einde van het verhaal bereikt, waardoor Maneater over het geheel genomen een toffe ervaring blijft.
Maneater is zeker geen revolutionaire game. Door de vrij standaard insteek van de open wereld is deze in de kern niet heel interessant. De sterke sfeer, het brute en bloederige geweld en de overdaad aan flauwe grappen weten dat gegeven lang genoeg te verbloemen zodat die glimlach die sinds het begin op je gezicht zit geplakt niet al te snel verdwijnt. Desalniettemin heeft de game wel een aantal minpunten die moeilijker weg te poetsen zijn. Is het heel erg? Nee, de game is nog steeds prima te pruimen. Maar het zou heel tof zijn dat een eventueel vervolg de gameplay van Maneater flink kan uitbreiden zodat ook zonder zoveelste grap van Chris Parnell deze bloederige haaiengame interessant blijft.
