Publicatie: 7 november 2025  
Game info
Goud
Genre: Horror, Open wereld
Uitgebracht: 4 februari 2022
Speelduur: 49,5 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Techland
Uitgever: Warner Bros.
Gespeeld op: PC (Steam) - specs PC
Metacritic score: 77 (Reviews) - 72 (Users)
 
Pluspunten:
  • + Interessante wereld vol hoogte
  • + Veel content
  • + Dag- en nachtcyclus
Minpunten:
  • - Controls
  • - Zombies voelen soms als opvulling

Kopen:

Na een kleine dertig uur is het hoofdverhaal van Dying Light 2, net als veel zijmissies, doorlopen. Alhoewel, misschien is het beter om te stellen dat ik door de verhalen heen ben gerend. Het is niet zo dat ik niet heb opgelet, maar wel dat ik veelal heb gerend, gesprongen, op m’n muil ben gevallen en weer door ben gegaan. Voor fans van het eerste deel komt het niet als verrassing dat deze game boordevol zit met zombies, activiteiten, en heel veel parkour actie. Al is dat misschien niet allemaal even goed uitgepakt.

Dit keer speel je als Aiden, een zogeheten Pilgrim. In de wereld van Dying Light 2 zijn Pilgrims niet heel populair. Deze veelal wat duistere figuren navigeren zich moeiteloos een weg door een door zombies overspoelde wereld en dat wekt toch wat argwaan. Het is voor verreweg de meeste van de inmiddels schaarse gezonden mensen namelijk nagenoeg onmogelijk om normaal te leven in deze wereld, laat staat een tripje te maken naar andere gebieden.

De mensen leven in kleine groepen, onder het bestuur van een aantal facties. Verstandig, want zonder die facties is het snel afgelopen met de laatste mensen. Aiden doorkruist al die groepen mensen op zoek naar zijn zusje. Hij en zijn zusje zijn namelijk van elkaar gescheiden door een nogal klassieke slechte wetenschapper genaamd Waltz die experimenten op hen uitvoerde toen ze nog klein waren. Nu is zusje Mia dus al jaren spoorloos, maar wordt nog altijd gezocht door haar broer.

Altijd weer die blokkades...

Uiteraard gaat die zoektocht, vrij letterlijk, niet zonder slag of stoot. Zodra je aankomt New Villedor, de grote stad waar de hele game zich afspeelt, merk je dat verschillende facties openlijk of vanuit de schaduwen met elkaar strijden om de diverse stadsdelen. De belangrijkste twee zijn de Peacekeepers en de Survivors.

Die laatste groep is een groep vrij diverse groep aan enigszins opvallende karakters. Officieel geleid door een rare priester maar in de praktijk staan een nogal opvliegende broer en diens grote zus aan het roer. De Peacekeepers zijn juist een strikt gereguleerde militaristische orde van handhavers die soms met harde hand de vrede bewaren. Voor beide facties is wel wat te zeggen. Alleen de laatste factie, de door 'The Butcher' geleidde Renegades, is echt een stereotype groep van psychopaten die enkel dienen als de 'big bad' van de game.

Met wie je wil samenwerken om je doelen te behalen kies je zelf: beide facties kunnen je op hun eigen manier helpen, waarbij de wijze en de missies verschillen. Ook moet je veel keuzes maken die de wereld om je heen beïnvloeden. Soms op kleine schaal, en soms op grote schaal. Dat is een enorm tof onderdeel van de game: jouw keuzes hebben echt invloed op de wereld, het verhaal, de missies, en uiteindelijk op de afloop van de game.

Wat wel jammer is, is dat door de open-wereld aard van de game en je missies dus door elkaar kunt spelen, de facties soms wat vreemd op je reageren. Geef je bijvoorbeeld een superbelangrijke antenne aan de Peacekeepers, dan zijn de Survivors best pissig. Om je vervolgens uit te nodigen voor een feestje, te doen alsof je hun beste vriend bent. Een missie later staan ze je weer uit te kafferen… Wat daar ook steeds bij opvalt is hoe serieus de game zichzelf neemt. Er zijn soms wel geinige momenten, maar over het algemeen is het overleven in Villedor een hele serieuze bedoening.

Het verhaal is een heel belangrijk deel van de game, het wordt duidelijk verteld en bevat allerlei best interessante personages die soms dus wat vreemd met jouw acties omspringen. De plottwists zijn divers en bijna allemaal te voorspellen, maar desondanks leuk. De grote ster van de show is de wereld zelf.

Villedor is namelijk een paradijs voor wie snel te voet, of later met een kekke paraglider, de verschillende stadsdelen wil doorkruisen. Je kan bijna overal klimmen of met behulp van allerlei handigheden tot op grote hoogte komen. De game speelt zich namelijk veel af op de daken en rond de hoge gebouwen van de stad.

Op de grond vind je vooral de zombies, en die lijken in Dying Light 2 eigenlijk wat op de achtergrond te verdwijnen. Natuurlijk moet je ze bevechten, maar voor het verhaal en de facties zijn ze eigenlijk niet nodig, wat op zich vreemd is in een zombie game.

Het is een game die prima speelt, mooi oogt, en veelal lekker goor is. Maar nergens steekt het echt boven de competitie uit.

Maar nodig of niet, die zombies moeten wel neergemaaid worden. Net als die verknipte Renegades, overigens. Gelukkig beschik je niet alleen over allerlei toffe parkour-moves maar ook over de nodige gevechtsvaardigheden. Met divers wapen, allemaal te verbeteren, hak je er van dichtbij op los, en op afstand kun je allerlei verschillende extraatjes op de je vijanden loslaten zoals bommen, werpmessen, afleidingsmanoeuvres of een kekke zaklamp.

Als de zon ondergaat...

Een zaklamp klinkt misschien niet zo bijzonder, maar wanneer de zon ondergaat is 'ie bijzonder handig. Deze UV-zaklamp kan namelijk de zombies die overdag de zon mijden flink schaden, al is het maar voor een paar seconden. In de nacht zijn er veel meer reguliere zombies te vinden op de straten van Villedor, maar er zijn ook flink wat veel gevaarlijkere zombie varianten. Deze rennen knoerthard achter je aan, en maken je binnen luttele seconden af. Zo is de nacht niet alleen een stuk gevaarlijk doordat je veel minder ziet, maar ook omdat de tegenstand echt een heel stuk groter is.

Daar komt bij dat veel (zij-)missies je dwingen om deze in de nacht te voltooien. Hoewel de zombies veelal geen verhalende rol hebben, zorgen ze er vaak wel voor dat het flink spannend is. Je ziet ze soms niet, maar je hoort ze wel gorgelen en schuifelen, wat de horror sfeer zeker ten goede komt.

Wat de game ook ten goede komt, is de hoeveelheid content in de game. Hoewel het hoofdverhaal naar mijn smaak iets te lang duurt, hier heb je zeker twintig uur voor nodig, zit er heel veel extra content in de game die echt best tof is. De diverse zijmissies, die ook impact kunnen hebben op het hoofdverhaal, de losse opdrachten zoals bijzondere zombies doden, iedereen afknallen met zeldzame wapens, of een parcours zo snel mogelijk afleggen.

Daarnaast is er ook een hele co-op modus, met bijbehorende missies die je met twee of meer spelers kunt, en door de moeilijkheidsgraad moet, doorlopen. Ook heeft de game nog behoorlijk wat extra content die gratis beschikbaar is, of kan worden aangeschaft. Ontwikkelaar Techland heeft behoorlijk wat tijd gestoken in deze game, ook na het afronden van het hoofdverhaal, leuk te houden.

En daar ga je...

Maar niet alles is even goed in de game. Zoals gezegd springt het hoofdverhaal qua toon wat van de hak op de tak, en zijn de zombies meer een middel dan een echt onderdeel van het verhaal. Het knokken werkt op zich goed, maar wordt nergens echt heel interessant. Het is echt vooral het voor Dying Light 2 zo belangrijke parkour onderdeel dat het meest kan storen.

Veel dingen doe je met je schouderknop (de game speelt het beste met een controller, ook op pc) en dat is niet altijd handig. Omdat je veelal op, kleine, dagen vecht ga je zeker een flink aantal keren per ongeluk van een dak springen en te pletter vallen. Ook bij de diverse platform delen in de game zal dit het geval zijn. Je sprint boven op een rand, maar Aiden pakt het ding simpelweg niet vast en pleurt weer naar beneden. Dit gebeurt te veel: doodgaan door de schuld van de game of doordat je per ongeluk van een dak af springt, en het kan de pret behoorlijk bederven.

Dying Light 2 is een wat vreemde game. Deel twee is in alle opzichten groter en veelzijdiger dan diens voorgang, maar voelt nergens echt veel beter of leuker. Het is een game die prima speelt, mooi oogt, en veelal lekker goor is. Maar nergens steekt het echt boven de competitie uit. Daar komt bij dat het verhaal misschien net wat te serieus is; de game mist die frisheid die een rottende zombiewereld goed kan gebruiken. Dying Light 2 is absoluut het spelen waard, maar heeft wel een aantal onderdelen die je kunnen frustreren.

Over deze site        Site map        Contact