Publicatie: 4 juli 2025  

Iedereen die films als The Thing of Alien heeft gekeken weet hoe tof verhalen zijn waarbij mensen moeten ontsnappen aan rare monsters die zich verstoppen in duistere hoekjes totdat ze je kunnen grijpen. Carrion draait dat precies om geeft jou de rol van het monster. Dit keer vlucht je niet, maar jaag je mensen op. Het is een superleuk concept dat af en toe wat frustreert maar uiteindelijk een heerlijk frisse game oplevert. Fris als in vernieuwend. Niet fris als in schoon. Want Carrion is alles behalve schoon.

Waar het monster precies vandaan komt, dan blijft gedurende de game een beetje vaag. Wat wel duidelijk is, is dat je moet ontsnappen en pittig honger hebt. Als klein plakkering, draderig, rood vleesmonster met veel te veel tanden, moet je ontsnappen door diverse omgevingen van een uitgebreide en soms bijzonder goed beveiligde ondergrondse bunker.

De wereld is ook simpelweg heel mooi. De pixelart staat als een huis en de manier waarop je gore monster een spoor van chaos achterlaat is gewoon tof.

Gelukkig krijg je tijdens je zo'n vijf uur durende avontuur de nodige upgrades, waardoor je meer kans maakt om je ontsnapping te overleven, want die wetenschappers in de bunker knaag je misschien zo weg, die aanwezige soldaten maken het je soms zeer lastig. Kort onzichtbaar worden, je huid verharden, harpoen-achtige uitsteeksels afschieten of jezelf door barrières beuken: je hebt alle vaardigheden hard nodig.

Je krijgt tijdens je avontuur dus behoorlijk wat opties, maar je kan ze niet allemaal tegelijkertijd gebruiken. Sommige vaardigheden werken alleen als klein monster, en andere weer als groot monster. Een klein monster kan onzichtbaar worden, maar een groter monster niet. Terwijl die laatste weer een explosie kan overleven waar de eerste de pijp uit zou gaan.

Een grote, gore puzzel

Tel daar een veelal vergrendelde bunker bij op, en je krijgt een hele interessante puzzel wereld. Want hoewel je een groot deel van je tijd besteed aan het oppeuzelen van gillende wetenschappers, je zult ook flink moeten puzzelen om alle deuren open te krijgen om verder te komen. Die puzzels zijn meer dan enkel een hendeltje overhalen. Soms moet je echt even wat stappen doorlopen voordat een bepaalde deur ontgrendeld wordt. Carrion steekt wat dat betreft in elkaar als een Metroivania game: je te verdienen vaardigheden helpen je steeds verder je omgeving te ontsluiten.

Maar zoals gezegd word je ook zeer regelmatig onder, soms letterlijk, vuur genomen. Je bent vaak een stuk groter en sterken dan je menselijke vijanden, maar hun vuurkracht moet je niet onderschatten. Rechttoe rechtaan aanvallen levert je meestal weinig op en is simpelweg ook niet zo leuk. Veel leuker, en veiliger, is het om een klein omweg te nemen en een vijand van achteren aan te vallen en weg te sleuren.

Dat besturen van je monster gaat over het algemeen heel goed: je plakkerige rode monster laat zich soepeltjes besturen door alle omgevingen. Maar naar mate je groter wordt, is het lastiger om je monster precies te laten doen wat je wilt. Soms lijkt te game niet helemaal te doen wat je wilt, omdat door het uiterlijk van je monster het niet altijd duidelijk is wat nu de voor- en achterkant is. Gevolg is dat je soms de verkeerde kant opstuurt, wat je met bepaalde vijanden duur kan komen te staan. Daarnaast is het soms ook een chaos van geluid- en lichteffecten waardoor het soms niet helemaal duidelijk is wat je nu precies doet. Soms levert dat een overwinning op, soms een verlies, maar in elk geval wat frustratie.

Monsters lezen geen kaarten

Ook frustrerend is het gebrek aan een kaart. Zoals een Metroidvania game betaamt, bezoek je oude gebieden meerdere keren. Maar het is bijzonder lastig te onthouden waar je precies heen moet in een oud gebied. Daardoor zoef je tussen nieuwe levels veelal wat doelloos rond op zoek naar iets wat je nu wel kunt ontgrendelen wat voorheen nog niet mogelijk was. Als je dat snel lukt, blijft de actie erin en kun je lekker door. Maar veelal moet je onduidelijke routes nemen en gaat de structuur van de wereld je wat frustreren: in mijn vijf uur durende avontuur heb ik zeker een uur wat doelloos rondgezworven op zoek naar het volgens level.

Gelukkig is het wel zo dat wanneer je weer op het juiste pad zit, de gameplay van Carrion dermate tof is dat je de eerdere frustratie snel vergeet. De wereld is ook simpelweg heel mooi. De pixelart staat als een huis en de manier waarop je gore monster een spoor van chaos achterlaat is gewoon tof. De geluidseffecten zijn daarbij ook heel tof en lekker smerig.

Carrion is soms ietwat te chaotisch en een kaart had het spelplezier flink kunnen verbeteren, maar ook met die twee minpunten is dit een heerlijk smerige en toch frisse Metroidvania. Een tweede keer de game doorlopen levert je niks nieuws op, maar het is simpelweg wel leuk. En dat is het beste compliment dat je een game kunt geven.

• Ultros
• VVVVVV
• Evil West
• Pepper Grinder

Over deze site        Site map        Contact