Publicatie: 7 maart 2025  

Ultros is een psychedelische Metroidvania waarin je strand op The Sarcophagus. Een cosmische baarmoeder waar een oeroude demoon gevangen zien. Jij zit vast zin een tijdlus van een zwart gat en… Sorry? Wat? Het verhaal van Ultros is verreweg het zwakste punt van de game. Jammer, want de setting en de gameplayloop zijn uitermate intrigerend. Gelukkig heeft Ultros de andere elementen die een puike Metroidvania moet hebben meer dan dik voor elkaar: deze vrij onbekende titel is een dijk van een game die liefhebbers van het genre niet mogen missen.

De introductie die de Steam-pagina van Ultros geeft, maakt het er allemaal niet veel duidelijker op, en als je de game speelt merk je meteen hoe passend die informatie was: ook in de game is er vanaf het eerste moment geen touw aan vast te knopen. Je speelt als een vrouwelijk jager/ruimtereiziger die op onbekende wijze terecht is gekomen op het bontgekleurde hippie-ruimteschip “The Sarcophagus”. Daar gebeuren gedurende tien tot twaalf uur de nodige dingen, en dan komt de aftiteling voorbij.

Halverwege de game lijkt het verhaal toch wat meer duidelijk te worden, en wordt jouw rol erin beetje bij beetje duidelijker. Maar tegen het einde aan gebeuren er weer rare dingen waardoor je snel de draad weer kwijt bent. Gelukkig zijn er zoals gezegd meer dan genoeg andere elementen die de teleurstellende verhaalvertelling ruimschoots compenseren.

Pixel-perfectie

Vanaf het eerst moment dat jij je de besturing in handen hebt, voel je hoe precies deze werkt. Dat zul je ook zeker nodig hebben, want Ultros vereist flink wat nauwkeurig spring- en vliegwerk. The Sarcophagus is in naam een schip, maar oogt meer als een soort door planten overwoekerde psychedelisch industrieterrein. Zoals gebruikelijk binnen het genre zijn er meerdere biomes, landschappen in een bepaalde stijl, die je moet doorkruisen op zoek naar je einddoel. In het geval van Ultros zijn het bepaalde wezen die je moet vinden. Hoewel je die wezens vrij snel te zien krijgt op je kaart, is de weg ernaartoe uiteraard zelden rechttoe rechtaan.

Daarnaast haalt de demoon op bepaalde momenten een wrede truc uit: het veranderd de game min of meer in een roguelite. Op gezette momenten wordt je voortgang gereset en begin je zo goed als opnieuw. Enkele dingen blijven echter bewaard: je uitermate nuttige kaart onthoudt je voortgang, je vaardigheden die je met te verzamelen items kunt vastzetten en je geplante planten blijven waar ze zijn en groeien.

Dat laatste is een belangrijk onderdeel in de game. Overal in de game groeien namelijk planten, en je kunt de zaden van die planten verzamelen en zelf weer planten. Bepaalde planten helpen je namelijk verder in de wereld. Zo kunnen ze fungeren als plateaus, machines stoppen, je muren laten beklimmen en zelfs vijanden opeten.

Niet divers, wel erg mooi

Die vijanden zijn wellicht niet heel divers, maar zien er net als de rest van de wereld wel prachtig uit. En ook daar doet de game iets bijzonders. Verslagen vijanden leveren namelijk voedsel op. Dat kun je gebruiken om je vaardigheden te activeren of jezelf te genezen. Maar er is belangrijk punt: voor het meest voedzame en nuttige voedsel, moet je vijanden zo stijlvol en efficiënt mogelijk doden. Zo mag je bijvoorbeeld bepaalde aanvallen niet achter elkaar uitvoeren. Doe je dat wel, dan krijg je een slechtere variant van het goede voedsel. Dat werkt op zich ook prima, maar hoe beter je voedselvoorraad, hoe sneller je vaardigheden groeien en hoe beter je jezelf kunt genezen wanneer je het nodig hebt.

Desalniettemin is die tijdlus wel een leuke toevoeging. Het zorgt er voor dat je goed let op je omgeving, op waar je naartoe wilt en hoe je daar het snelst komt

Je zult er niet aan ontkomen om meerdere dezelfde gebieden te doorlopen. Hoewel het resetten van je voortgang klinkt als een straf, voelt het niet zo. Je krijgt steeds meer vaardigheden, die je voor een deel ook zo’n reset-moment kunt laten overleven, en je personage beweegt uitermate soepel. Enkel wanneer je het einde nadert en bepaalde gebieden nog een keer wilt bezoeken op zoek naar verborgen geheimen kan zo’n reset wat vervelend aanvoelen. Want niet alleen vijanden zullen opnieuw verschijnen, ook een deel van de eindbazen en opdrachten die je moet uitvoeren een gebied weer opnieuw te doorkruisen. Dat is een eerste keer tof, een tweede keer ook nog wel, maar een derde keer wordt het wel snel oud en voelt het wat als een geforceerde manier om de tijdspanne van het verhaal op te rekken.

Die eindbazen zijn overigens best leuk. Ze zijn niet bijzonder moeilijk en ook niet heel vernieuwend, maar ze houden je zeker scherp want wanneer je dood gaat, moet je weer vanaf een eerder opslagpunt starten. En daar kan nog wel eens wat tijd tussen zitten.

Desalniettemin is die tijdlus wel een leuke toevoeging. Het zorgt er voor dat je goed let op je omgeving, op waar je naartoe wilt en hoe je daar het snelst komt. Zonder die tijdlus was het niet nodig geweest om je planten op de juiste manier in de grond te zetten, en het reset moment te gebruiken om ze te laten groeien. Later in de game blijkt dat uitermate belangrijk, wanneer je al het groen in het schip met elkaar kunt verbinden. Het is leuk om te merken dat je steeds beter wordt in het besturen van en vechten met je jager, zelfs zonder vaardigheden vlak na een resetmoment. Overigens gebeuren er tijdens elke tijdlus wel unieke dingen, waardoor twee tijdlussen nooit hetzelfde zijn: soms word je achtervolgd, soms ontploft er iets, soms wijzigt er iets in de omgeving, elke tijdlus is zowel bekend als ook fris en interessant.

Vreemnde snuiters

Tijdens je avontuur ontmoet je ook de nodige personages. Allemaal vreemde snuiters die perfect passen in de rare setting van de game. Het jammere is dat ze ook net zo wazig zijn als het verhaal. Enkele van deze personages lijken oprecht interessant en, net als de rest van de wereld, intrigerend. Maar als er dan weer enkel vage en geforceerd ingewikkelde en archaïsche zinnen uitkomen, dan worden ze toch weer een stuk minder interessant.

Jammer, want dat zou de kers op de taart zijn. Ultros oogt super mooi en interessant. Speelt super strak en nauwkeurig. De unieke onderdelen zoals de tijdlus die je voortgang tot een bepaalde hoogte reset werken goed en ook de planten zijn een interessant onderdeel van de game. De wereld zit ontzettend goed in elkaar en nodigt echt uit om te ontdekken. Mede door de ongewoon nuttige kaart waar je veel informatie op kunt zien. Tot slot zijn er ook nog alternatieve speelwijzen, een paar verborgen zijmissies en verschillende eindes.

Het verhaal is dan misschien wat pseudofilosofisch gebabbel, de rest van de game staat als een huis. Een heel psychedelisch, door de ruimte vliegend, solide huis waar je echt veel lol aan kan beleven. Ultros mag je niet missen.

• VVVVVV
• Evil West
• Pepper Grinder

Over deze site        Site map        Contact