Uitgebracht: 12 september 2024
Speelduur: 9 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Plane Toast
Uitgever: Dear Villagers
Gespeeld op: PC (Steam) - specs PC
Metacritic score: 76 (Reviews) - 60 (Users)
Pluspunten:
- + Prachtige stijl
- + Leuke verhalen
- - Net wat te weinig
Kopen:
In sommige games geldt het principe van ‘Less is more’, oftewel: minder is beter. Kortweg betekent dit dat je een game niet vol moet stouwen met onderdelen, als die onderdelen niet helemaal lekker werken. Dan kun je beter een paar onderdelen minder hebben, die heel goed in elkaar steken. Caravan SandWitch is een game waarbij men is gegaan voor dit principe. Maar er valt wel wat voor te zeggen dat ze iets te ver zijn doorgeschoten. De game is oprecht heel erg tof, maar ook wel wat karig. Soms geldt namelijk ook: ‘more is more’. Caravan SandWitch biedt een wereld die smaakt naar meer, maar de game kan het eigenlijk niet bieden.
In de schitterend weergegeven game speel je als Sauge. Zij ontvangt een noodsignaal van haar zus. Totaal onverwacht, want die zus zou eigenlijk zes jaar geleden al zijn overleden. Uiteraard duikt deze dappere dame op dat signaal, en zo keert ze terug naar de planeet Cigalo waar de beide zussen de nodige geschiedenis hebben.
Onwijs mooi
Cigalo is ontzettend stijlvol. Het is een planeet vol felle kleuren, zachte randen en animatiefilm waardige personages die direct boeit en uitnodigt om te verkennen. Cigalo wordt gepresenteerd als een plek die door grote bedrijven werd leeggezogen en vernietigd, maar er zijn veel mooie plekken te vinden om te verkennen. Woestijnen, loofbossen en sprookjesachtige paddenstoel gebieden lopen naadloos in elkaar over, terwijl je er met je titulaire caravan doorheen scheurt.
Die caravan, altijd van een oud vrouwtje geweest, is best handig want je hebt een aardig grote kaart om te doorkruisen. Overigens is die kaart niet direct zichtbaar. Een mysterieus figuur, de SandWitch, heeft met onduidelijke bedoelingen overal stoorzenders geplaatst. Daardoor kun jij niet precies zeggen waar nu het noodsignaal van je zus vandaan komt, en dus is het zaak die stoorzenders te ontmantelen, de kaart op te bouweb en het noodsignaal te vinden.
Kleine en grote verhalen
Wat de game zo leuk maakt is dat de wereld er niet alleen heel cool uitziet, maar ook bevolkt wordt door aanvankelijk interessante personages. Op het internet krijgt Caravan SandWitch nogal wat kritiek omdat de game te ‘woke’ zou zijn. Nou is dat sowieso al een vrij onnozele term, maar ook niet van toepassing op deze titel. Ja, de personages hebben zeer uiteenlopende achtergronden en geaardheden, maar er is niks wat door je strot gedrukt wordt. De personages zijn interessant, niet door waren ze op vallen of hoe ze zichzelf noemen, maar door wie ze zijn en hoe ze gepresenteerd worden. De bloedchagrijnige bakker blijkt best een goede reden te hebben om je behoorlijk koeltjes te benaderen, en het is ook te verklaren waarom je vader in eerste instantie ook best raar doet.
De game zit op die manier vol met kleine verhalen over de losse personages die je tegenkomt, over wat ze willen doen, over hoe ze naar de planeet kijken, hoe ze naar elkaar kijken. Het is een leuke collectie van mensen, robots en reuzekikkers die je graag wilt leren kennen.
Datzelfde geldt dus ook voor de overkoepelende wereld. Je wilt graag weten waarom de planeet werd gezien als goudmijntje voor een genadeloze corporatie, maar toch in de steek werd gelaten, en waarom die SandWitch nu weer allerlei problemen veroorzaakt.
Niet leveren
Het is jammer dan de game dat niet helemaal kan leveren: de personages beginnen sterk, worden interessant maar gaan nergens echt de diepte in, ook al zijn de interessante thema’s die dat mogelijk zouden moeten maken wel aanwezig. Zo kom je een interessante groep zelfbewuste robots tegen die een overleden lid van hun gezelschap willen begraven op een menselijke manier. Je verzamelt twee onderdelen, levert ze in, ziet een kort en mooi filmpje, en dat is het. Geen vervolg of verdieping.
Op zich is dat niet echt een probleem, maar alles aan Caravan SandWitch lijkt zich te willen focussen op die grote en kleine verhalen. De overige gameplay is leuk, maar ook niet echt bijzonder genoeg om dat gebrek aan verdieping in het verhaal volledig te compenseren.
Het is een leuke collectie van mensen, robots en reuzekikkers die je graag wilt leren kennen.
Multifunctionele caravan
Zoals gezegd moet je goed gebruik maken van je trouwe caravan. Aanvankelijk een manier om van a naar b te reizen, maar dit tof gekleurde busje krijgt al snel de beschikking over meer mogelijkheden die je nodig hebt om verder te komen in de wereld en daarmee het verhaal.
Zo kom je te beschikken over een scanner die later kan hacken, en een grote grijper die ook kan fungeren als zipline. Met die verschillende functies moet je in de wereld puzzels oplossen om voorbij een deur te komen, een stoorzender te slopen of iemand te vinden. Soms lijkt het even alsof de game je een uitdaging voorschotelt waar je jouw grijze massa echt even voor moet inschakelen. Maar net zo snel is het dan weer voorbij en komt het niet verder dan hier iets wegtrekken of daar iets met een enkele druk op de knop te hacken.
Die gameplay is best aardig, maar blijft niet lang genoeg helemaal fris omdat het niet echt uitdaging biedt. Gezien dit ook een meer cozy game is waar geen knokpartijen of gevaar te vinden is, is er naast het verhaal en bovenstaande gameplay ook niet veel in de game te vinden. Nogmaals: dat zou geen probleem zijn geweest als minstens één van de onderdelen echt heel goed was geweest.
Niet vergaand genoeg
Het gebrek aan knokken en gevaar is absoluut geen enkel probleem, als ik dan maar genoeg uitdaging heb aan de personages, de wereld, of de gameplay. Dat is dus aanvankelijk wel zo maar wordt nergens echt heel bijzonder. Ook het einde van de game is op die manier niet heel bijzonder.
Dat is zo zonde, want je wilt echt van deze game houden. Caravan SandWitch is zo mooi, de personages ogen en klinken zo interessant en de puzzel gameplay lijkt zo tof. Maar het komt gewoon niet helemaal lekker van de grond en gaat niet ver genoeg om echt verdieping en uitdaging te bieden.
Wil dat zeggen dat je deze game dan maar moet overslaan? Zeker niet! Caravan SandWitch is een hele mooie game die echt wel z’n momenten heeft. De geweldloze gameplay is dan misschien niet tot aan het einde toe even uitdagend, het is wel heel interessant. Datzelfde geldt voor de personages die ontzettend divers en interessant ogen. Maar als je begint aan deze game moet je weten dat hoewel de Caravan SandWitch echt toffe onderdelen heeft, het tevens niet al je wensen waar kan maken,
