Publicatie: 14 oktober 2025  

Achilles: Legends Untold is geen heel bijzondere game. Het wil te veel, doet te weinig en is over het geheel genomen nergens echt bijzonswe. Maar is dat een probleem? Niet perse, want wanneer je weet waar je aan begint, kun je aan deze game best wat lol beleven. Achilles: Legends Untold is een beetje als een zo’n matige jaren ’80 actiefilm: eigenlijk niet heel goed, maar wel erg leuk om eens te ervaren.

Net zoals bij zo’n jaren ’80 actiefilm, heeft hoofdpersoon Achilles een kekke haardos en een veel te lage, veel te overdreven stem die bijna komisch aanvoelt in de verder zo bloedserieuze game. Het verhaal draait om Achilles, en start met de Trojaanse oorlog. Wanneer Achilles daar de pijp uit gaat, verwacht hij in de onderwereld uit te komen, maar komt plots weer tot leven. Althans, soort van.

Wanneer Achilles weer bijkomt, blijkt het ruim tien jaar later. De Trojaanse oorlog is achter de rug, en de Griekse wereld is ondergedompeld in een hele hoop ellende. Gelukkig is daar die man, die legende, die strijder die alles recht weet op te lossen door het af te maken: Achilles. Want zeg nou zelf: als iedereen dood is, dan kan ook niemand meer ruziemaken, toch?

Geen soulslike

Wanneer je begint aan de game, presenteert het zich als een soort soulslike. Je loopt ontzettend veel schade bij een klap, je hebt de drie bekende balken voor leven, mana, en stamina. Zoals in soulslikes verlies je ervaringspunten die je weer kunt ophalen als je zelf dood gaat, en je rugzak zit vol met onwijs veel items.

Het probleem is dat de game totaal geen soulslike is. Achilles is al snel een echte powerhouse waarbij de combat niet al te moeilijk is, de balken voor mana en stamina zijn eigenlijk niet echt nodig omdat je altijd genoeg hebt, en de vele items voelen vrij nutteloos aan.

Zo heb je allerlei mogelijkheden om je wapens tijdelijk sterker te maken, om allerlei beschermende drankjes te maken, bepaalde wapens zelf te maken en noem maar op. Maar je hebt het simpelweg niet nodig omdat de game niet zo moeilijk is: ook met een standaard wapen is de game prima uit te spelen.

Wel erg mooi

Dat is wel heel jammer voor de vele wapens die in de game zitten. Ze voelen niet zo heel bijzonder en krachtig aan, maar ze zien er wel prachtig uit. Dat geldt ook voor de rest van je uitrusting: alles ziet er heel cool uit. Je krijgt gedurende het zo’n tien uur durende avontuur de beschikking over een aardig aantal uitrustingen die je als cosmetische schil over je uitrusting kunt dragen, en dat is stiekem best tof, want het ziet er allemaal erg gelikt uit.

Wat er dan overblijft is een spel waarbij je precies lang genoeg kunt hakken, beuken, smijten en rossen totdat alles wat beweegt de pijp uit gaat. Het is niet heel hoogdravend en diepgaand, maar het is wel leuk.

Ook de wereld is best mooi en sfeervol. De Griekse setting ziet er erg mooi uit, vol mooie licht- en schaduweffecten, sfeervolle omgevingen die divers aanvoelen. Ze zijn niet heel origineel met een bekende omgevingen zoals bosgebieden, graanvelden, stedelijke omgevingen en een onderwereld omgeving.

Laat het maar onbesproken

Het verhaal van de game is dan weer bijzonder karig. Er komt op een gegeven moment een situatie voorbij dat, ik vermoed, moet dienen als plottwist, maar alles is van vrijwel het begin duidelijk. De personages die je tegenkomt zijn ook allemaal bijzonder eendimensionaal en niet memorabel.

Ook niet memorabel is al het geluid in de game, en dan vooral het geluid van de divers personages en vijanden. Het stemwerk is, zoals eerder gezegd, over de top geforceerd en zwaar ingesproken, om het soort van cool te laten klinken. De vijanden hebben ook een aantal teksten, maar het zijn er zo weinig dat je heel vaal hetzelfde zult horen, en ook op de verkeerde momenten. Zo zullen vijanden die al dwars door de midden zijn gehakt hun dreigement netjes afmaken, en roept iedereen in een vijandelijk kamp je met dezelfde stem toe. Muziek is er nagenoeg niet, en is in elk geval niet iets wat je zult herinneren aan de game.

Maar als het verhaal vrij matig is, de game niet heel moeilijk is, de soulslike elementen eigenlijk overbodig zijn, het geluid ondermaats is, en eigenlijk alleen de looks wat memorabel zijn, waarom zou je het dan spelen? Nou, dan kom ik toch weer even terug op die jaren ’80 actiefilm.

Zo’n film kijk je niet voor het verhaal of de unieke looks. Die film kijk je voor de actie, hoe voorspelbaar ook. Je wilt gewoon genieten van het knokken, de setting en de sfeer. Dat is precies wat Achilles: Legends Untold je kan bieden. Een kleine tien uur aan beuken, hakken en smijten totdat alles en iedereen de pijp uit gaat.

Lekker simpel knokken

Dat knokken is namelijk best wel leuk. Je hebt een normale en zware aanval, een mogelijkheid tot blokken en pareren en een flink aantal speciale aanvallen. Er komen nogal wat vijanden op je afgerend en dus is het wel belangrijk dat je flink van je af slaat. Van reguliere soldaten tot struikrovers en van skeletten tot reuzespinnen: ook hier geldt dat het allemaal niet heel origineel is, maar wel lekker divers oogt.

Gelukkig heb je ook de beschikking tot een best uitgebreid systeem om jezelf sterker te maken. Je verdient door ervaring op te doen of bepaalde doelen te halen skillpoints, en die kun je inzetten om bepaalde aanvallen te verbeteren of de eigenschappen van Achilles zelf te versterken. Als je dit wat slim doet, ben je al vrij snel een niet te stoppen vechtmachine die door kan blijven beuken tot iedereen dood is, en daarmee alle problemen oplost.

Bij de tussen- en eindbazen, en daar zijn nog best veel van, is dit wel wat anders. Daar moet je wel goed opletten hoe ze aanvallen en wanneer jij kunt terugslaan. Hoewel Achilles al snel ontzettend veel schade uitdeelt, zeker wanneer je goed gebruik maakt van de mogelijkheden om je uitrusting beter te maken, kun je niet heel veel schade incasseren.

Ongecompliceerde lol

Wat soulsgames soms zo vervelend maakt, is dat er allelei systemen zijn die maar deels worden uitgelegd en je soms in de weg zitten. Bij Achilles: Legends Untold heb je hier geen last van. Er zit een flink aantal van die soulslike systemen wel in de game, maar het is simpelweg wat overbodig. Ook het verhaal is eigenlijk wat overbodig. En veel van de wapens ook.

Wat er dan overblijft is een spel waarbij je precies lang genoeg kunt hakken, beuken, smijten en rossen totdat alles wat beweegt de pijp uit gaat. Het is niet heel hoogdravend en diepgaand, maar het is wel leuk. Al die vijanden wiens ledematen door het beeld zoeven terwijl jij met je grommende stem her en der wat commentaar levert. Soms kan iets gewoon leuk zijn, zonder echt iets bijzonders te doen, en Achilles: Legends Untold is misschien wel een hele hoop dingen niet, het wel is een leuke game.

• The Ascent
• Nobody Saves The World
• Prodeus
• Singularity

Over deze site        Site map        Contact