Uitgebracht: 29 juli 2021
Speelduur: 18,5 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Neon Giant
Uitgever: Curve Digital
Gespeeld op: PC (Steam) specs PC
Metacritic score: 74 (Reviews) - 75 (Users)
Pluspunten:
- + Prachtige wereld
- + Knalwerk
- - Te complex verhaal
- - Soms heel weinig diepgang
Kopen:
The Ascent heel veel te bieden, maar om er echt van te kunnen genieten, moet je er ook zelf aan de bak. Eigenlijk past het prima bij diens wereld, waar vraag en aanbod alles beheersen en niets je gratis aan komt waaien. Dat het leven in de spelwereld voor velen behoorlijk moeilijk is, is geen excuus om het de speler soms ook moeilijker te maken dan nodig. Maar, zoals gezegd, wanneer je even je best doet en je echt verdiept in de misschien niet zo originele maar wel onwijs toffe en uitgediepte spelwereld, dan heb je aan The Ascent een game met behoorlijk wat, onwijs mooie, content.
Weinig werelden zullen zich kunnen meten met het detail van Veles, de wereld van The Ascent. Qua verhaal, maar vooral op visueel vlak. Waar je ook bent, wat je ook doet: het ziet er onwijs gedetailleerd en, binnen de setting, realistisch uit. Het is een super imponerende look die je meteen de wereld intrekt.
Loonslaaf
Binnen die wereld bij jij een nietszeggende werkslaaf, een Indent, van het bedrijf dat de boel runt: The Ascent Group. Maar als plotsklaps deze megacorporatie ten onder gaat, ontstaat er een enorm machtsvacuüm, en duiken partijen als aasgieren op Veles om zoveel mogelijk bezit, en daarmee macht, op te slokken. Gelukkig voor jou betekent de ondergang van The Ascent Group dat het werk als eenmansknokploeg voor het oprapen ligt, en ga je met nieuwe connecties op onderzoek naar het hoe en waarom van de hele situatie.
Die rijke spelwereld is zowel een plus- als een minpunt. Het pluspunt mag duidelijk zijn: het is een fascinerende wereld vol partijen, macht, technologie, politiek en noem het maar op. Maar dat is tegelijkertijd ook het minpunt. Er zijn zoveel termen, zoveel facties, zoveel afkortingen, zoveel plottwists… Als een lokale mafiabaas aan je personage vraagt of jij wil voorkomen dat OV de SI in handen krijgt door een CGT te sturen, die jij met van je aan een AGI gekoppelde IMP kunt verslaan zolang je ICE maar hoog genoeg is om door de deur te breken, dan is het waarschijnlijk niet helemaal duidelijk wat nu de bedoeling is…
Ingewikkeld
Er is een heel uitgebreide hulpsectie, en alle terminologie staat erin, maar het is niet zo leuk om die nodig te hebben. De spelwereld behandeld jou als iemand die helemaal bekend is met alles, en dat maakt het soms nodeloos ingewikkeld wordt om snel te ontdekken wat er nu gaande is of wat jouw taak is daarbinnen. Daar komt bij dat jij als slaaf niet bepaald een hoge status hebt en ook als vuil wordt behandeld. Het past beide helemaal binnen de doorgeslagen kapitalistische dystopie, maar is ook gewoon niet zo leuk als speler. Later, wanneer je jezelf opwerkt naar een betere positie, is dit beter, maar de hele toon van de game is best negatief richting jou als speler, en dat kan je flink uit de wereld duwen.
Wat een stuk duidelijker is, is het knalwerk. Je hebt legio wapens in alle vormen en maten, en oneindig veel munitie. Dat is lekker makkelijk. Met je ene pookje loop je, en met je andere pookje mik je jouw wapen, en vervolgens knal je alles overhoop. De actie is dan wel wat verder weg door het perspectief en camerapunt van de game, het voelt nog steeds alsof je er middenin zit. De wapens zijn luid en klinken gevaarlijk, de vijanden vliegen over je beeld met bloederige wonden en missende ledematen. Kortom: het knallen in The Ascent is dik in orde. Dat is maar goed ook, want knallen is eigenlijk alles wat je doet in The Ascent. Je praat met iemand voor een hoofd- of een van de vele zijmissies, overigens allemaal voorzien van uitstekende stemacteurs, en vervolgens knal je er op los tot de missie voorbij is. Dat klinkt eentonig, en is het eigenlijk ook, maar de game weet wel steeds de stemming erin te houden met nieuwe omgevingen, nieuwe vijanden, nieuwe wapen en nieuwe vaardigheden. Die zijn behoorlijk divers en variëren passieve bonussen tot granaten en turrets tot enorme mechs.
Die extra vaardigheden zijn aanvankelijk leuk als extra optie om vijanden te verslaan, maar gedurende de speelduur van zo'n vijftien uur worden ze redelijk essentieel. De vijanden worden uiteraard sterker, maar waar je vooral op moet letten is wat voor soort wapen je gebruikt. Sommige wapens zijn veel effectiever tegen grote groepen dan anderen, en soms wil je juist een wapen dat veraf rake klappen kan uitdelen.
Verplicht optionele missies
Gelukkige biedt The Ascent genoeg mogelijkheden om je brede arsenaal op te waarderen tot uiterst levensgevaarlijke wapens die allemaal hun functie hebben. Ook is later de mogelijkheid tot bukken om vervolgens vanuit een schuilplaats te kunnen schieten ineens bijzonder belangrijk om bepaalde situatie te overleven. De moeilijkheidsgraad is overigens niet altijd even helder. Soms blaas je door een baasgevecht heen, om vervolgens helemaal te worden afgemaakt door een kleinere vijand. Dat komt ook omdat je soms door gebieden moet trekken met vijanden die een erg hoog level hebben en levensgevaarlijk zijn. Daardoor zijn de optionele zijmissies soms redelijk verplicht, omdat je anders snel te zwak bent voor de hoofdmissies. Gelukkig zijn die zijmissies qua verhaal best interessant, al bieden ze geen andere gameplay dat de rest van de game.
Wanneer je toch een keer de pijp uit gaat omdat je net de verkeerde aanpak hebt uitgekozen, dan verlies je niks qua items of ervaringspunten maar moet je enkel vanaf eerder checkpoint opnieuw beginnen. Dat zorgt ervoor dat je nooit vast zit en zelfs een mislukte poging je nog ervaring en items kan opleveren.
Die items zijn soms niet helemaal duidelijk qua wat ze doen of wat je eraan hebt. De menu's van de game zijn soms ook best verwarrend. Zo worden statistieken van wapens uitgelegd met icoontjes in plaats van tekst. Je leert uiteindelijk wel wat nu precies waar voor staat, maar het had allemaal wat makkelijker gekund. Datzelfde geldt voor de spelwereld.
Mooi en verwarrend
De wereld is niet alleen waanzinnig mooi en sfeervol, maar het is best druk en verwarrend. De game kent enorme hoogteverschillen en soms draait de camera waardoor je delen die je anders niet goed kunt zien, nu wel duidelijk in beeld hebt. Maar het verplaatsen van je knalgrage personage naar waar je moet zijn is soms best lastig. De kaart die de game biedt is op zich aardig, al toont deze de hoogteverschillen erg slecht, maar vooral de minimap is nagenoeg waardeloos. Hierdoor zit je vaak te switchen tussen de spelwereld en de kaart om te zien waar je niet precies heen moet en waar je wel en niet langs kan. Er is een soort ping-systeem dat je kan helpen, maar het zou eigenlijk niet helemaal nodig moeten zijn. Het zou veel leuker moeten zijn om door die schitterende wereld te banjeren dan het is.
De wapens zijn luid en klinken gevaarlijk, de vijanden vliegen over je beeld met bloederige wonden en missende ledematen. Kortom: het knallen in The Ascent is dik in orde
The Ascent is simpelweg bizar mooi. Dat zo'n klein team zo'n mooie en technisch uitstekende game kan maken is bijzonder bewonderenswaardig. Maar het voelt soms wel alsof schoonheid boven functie verkozen werd. Zo zitten die prachtig vormgegeven details soms je camera in de weg, of vliegt er ineens een joekel van een ruimteschip door je beeld waardoor je even niks ziet. Dat niks zien is soms ook vrij letterlijk een probleem, wanneer vijanden van buiten je beeld je beschieten met soms wel angstaanjagende precisie. De gameplay is bijvoorbeeld zeker leuk, maar niet bijster gevarieerd, waardoor na een tien uren continu hetzelfde te hebben gedaan, de gameplay wel heel bekend begint te voelen. Niet slecht, maar het begint dan wat te vervelen; de variatie is ver te zoeken. Ook omdat de vijanden erg snel opnieuw verschijnen waardoor je vaak exact hetzelfde stuk op exact hetzelfde dezelfde wijze doorloopt. Het voelt alsof ontwikkelaar Neon Giant soms iets te veel gekeken naar hoe het er uitziet in plaats van hoe het speelt. Maar alle minpunten die hierboven benoemd worden zullen flink wat plezier niet volledig in de weg zitten. Het is meer dat The Ascent echt beter had kunnen zijn.
Tof avontuur
Het knalwerk staat echt als een huis, los van de eerdere kanttekeningen, en de wereld waarin je rondrent is zo waanzinnig mooi en sfeervol. Het verhaal is dan misschien soms wat nodeloos ingewikkeld, de game biedt wel de mogelijkheden om er echt volledig in te kunnen duiken. Dit is zo'n game waar een aantal dingen zo goed voelen, dat ze de minpunten aardig verbloemen. The Ascent is een game over het tot grote hoogte opklimmen de redelijk verrotte maatschappij. Wanneer de game nog net even paar dingen anders had gedaan, had The Ascent zelf ook tot grote hoogte kunnen komen.
