Uitgebracht: 25 september 2019
Speelduur: 26,5 uur (HLTB: main + extra)
Ontwikkelaar: Obsidian Entertainment
Uitgever: Private Division
Gespeeld op: PC (GOG) - specs PC
Metacritic score: 82 (Reviews) - 73 (Users)
Pluspunten:
- + Goede mix lol en ernst
- + Metgezellen
- + Interessante keuzes
- - Snel te gemakkelijk
Kopen:
Rondlopen in The Outer Worlds is veel meer dan rondlopen in een veredelde Fallout kloon. The Outer Worlds is dan wel op veel vlakken vergelijkbaar met die serie, maar streeft het op net zo veel vlakken voorbij. Obsidian maakte eerder het beste deel uit de Fallout serie, en met The Outer Worlds hebben ze er de beste vervanger voor gemaakt. The Outer Worlds is prachtig, interessant, grappig en smaakt vooral naar meer. Veel, véél meer. Want het avontuur zal sommigen te snel voorbij zijn.
De game speelt zich niet op één wereld af, maar binnen in een compleet universum aan te bezoeken planeten en ruimtestations. Hoewel er een duidelijke overkoepelende stijl is, zijn de werelden enorm divers en biedt elke locatie prachtige omgevingen. De soort wazige 3D filter die over de spelwereld ligt zal niet iedereen aanspreken, maar niemand kan ontkennen dat de alle locaties desondanks enorm sfeervol zijn.
Mafkezen
Een andere overeenkomst tussen de planeten is de briljante wijze waarop ze balanceren tussen krankzinnig en bloedserieus. Het universum biedt ruimte voor beiden, maar geen van de twee overheerst. Dat is knap, gezien de zeer serieuze ondertoon van de game, en diens soms geflipte inwoners. In The Outer Worlds zijn enkele enorme corporaties de baas in het universum. Het zijn bedrijven waarbij winst maken belangrijker is dan duurzaamheid en welzijn. Ze domineren elk onderdeel van het leven, waardoor medewerkers eerder slaaf zijn dan arbeider. Men kan niet meer vrij spreken, en het bedrijfsbelang gaat voor dat van het individu. Tenzij je onderdeel bent van de elite, die zwemt in het geld en deze scheve verhouding koste wat het kost in stand wil houden.
Misschien komt het door die verschrikkelijke verstandhoudingen dat vrijwel alle personages een beetje verknipt zijn. Veel van de personages, allen voorzien van meer dan uitstekende voice-overs, geven je het gevoel alsof je een beetje in de maling wordt genomen. Alsof het allemaal toch een grap is, en de wereld niet werkelijk zo moreel verknipt is. Maar precies op dat moment schotelt de The Outer Worlds je een schrijnende situatie voor die je aan het denken zet. De keuzes die je moet maken zijn ook niet mals, en zullen zelden een duidelijk goede of slechte uitkomst hebben. De game vergeet ook niet je daar op te wijzen. Heb je gekozen voor de vluchtelingen in plaats van het bedrijf? Dan komt de baas van dat bedrijf je nog wel even kalm vertellen dat hij waarschijnlijk wordt vermoord door zijn bazen, en de medewerkers zullen omkomen van de honger. Was dat echt je bedoeling?
Net zo vaak als je zult slikken van dit soort situaties, zul je lachen om de geweldige humor en de maffe maar interessante personages, mede dankzij de sterke dialogen. Het is bijna bizar hoe goed dit werkt, gezien de combinatie.
Een hackende priester met een shotgun. Omdat het kan.
De wereld redden van alles overheersende bedrijven, is lastig in je eentje. Gelukkig kun je gebruik maken van diverse personages die je zullen vergezellen en helpen, als bemanning van je schip The Unreliable. Zo kun je gebruik maken van een nogal cynische, maar oprechte priester, een verlegen maar ontzettend innemende technicus, een omgebouwde schoonmaakrobot en nog meer unieke karakters.
Allemaal zijn ze vanaf het moment dat je ze ontmoet interessant, en dit wordt alleen nog maar versterkt door de missies die zij zelf bieden, als inkijkje in hun achtergrond. Als je ze meeneemt op een missie, wat overigens optioneel is, kunnen ze zich ook mengen in de gesprekken die je voert. Ook zullen ze tijdens missies met elkaar en jou praten, en kom je meer over ze te weten, wat ze van elkaar vinden en van jouw keuzes.
Bemanning meenemen is niet alleen leuk omdat het ontzettend toffe, memorabele personages zijn, ze leveren ook flink wat voordeel op. Zo hebben ze allemaal hun eigen specialiteiten, wat jou bonussen voor je skills oplevert. Zo is de priester niet alleen een vrome man, maar kan ‘ie ook bijzonder goed overweg met computers, waardoor jij gemakkelijker kunt hacken. Ook heeft elk personages een eigen actie skill om los te laten op je vijanden. Dit biedt wat diepgang aan de gevechten in de game.
Dat kan het ook wel gebruiken, want het knalwerk is niet het sterkste onderdeel van de game. De wapens komen in diverse soorten, maten en types. Van giftige zwaarden en retro cowboy geweren, tot plasma granaatwerpers en bliksem machinegeweren. Al deze wapens, en ook je andere uitrusting, kun je aanpassen aan jouw gewenste speelstijl door middel van modificaties en upgrades. Al is dit allemaal niet helemaal nodig.
Homo universalis
Net zo vaak als je zult slikken van dit soort situaties, zul je lachen om de geweldige humor en de maffe maar interessante personages, mede dankzij de sterke dialogen. Het is bijna bizar hoe goed dit werkt, gezien de combinatie
Er is namelijk één groot, en deels gemakkelijk te verhelpen, probleem: de standaard moeilijkheidsgraad is te laag. Veel van de bovenstaande onderdelen worden buitenspel gezet door het feit dat je met een redelijk standaard uitrusting al door de game heen blaast, en de diepgang opzoeken niet nodig is. In het begin moet je nog even opletten en af en toe naar je inhalator grijpen, die dienst doet als medpack. Maar al snel ben je zo sterk, en heb je zoveel skills in huis dat je jezelf overal uitpraat, naar binnen hackt, of iedereen over de kling jaagt die een bedreiging vormt. Hoewel de game je vaak genoeg interessante gameplay opties biedt, is het veel simpeler om je ergens naar binnen te knallen.
Zo kun je een laboratorium vol laten spuiten met een bedwelmend gas. Om dit voor elkaar te krijgen, moet je eerst flessen vinden en die vervolgens heel sneaky moet activeren door middel van een te hacken computer. Leuk, maar die ‘levensgevaarlijke’ beesten die er huizen kun je ook simpelweg afknallen in een fractie van de tijd. Ook hoef je maar heel zelden te letten op wat voor soort wapen je gebruikt, elk type wapen is prima en blaast alles omver, met overigens erg fijne geluidseffecten. Om het nog wat gemakkelijker te maken, kun je gebruik maken van een slow motion functie waarmee je heel gericht kunt schieten op bepaalde ledematen. Het is vergelijkbaar met de functie in de Fallout serie, maar omdat het hier in realtime ingezet moet worden, voelt het vele malen beter aan en werkt het veel soepeler.
Zet de moeilijkheidsgraad echter op ‘Hard’ en je hebt ineens een hele andere game: ineens is run-‘n-gun niet meer de standaard, maar een noodgreep. Ineens moet je goed opletten dat je niet afgeschoten wordt, en goed letten op je wapentypes omdat sommige wapens nauwelijks effect hebben. Dan wordt die optie om die gasflessen te verzamelen plotseling een reële optie, omdat de eerder genoemde beesten nu wel daadwerkelijk levensgevaarlijk zijn. Maar ook op deze moeilijkheidsgraad krijg je eigenlijk te veel skills tot je beschikking, waardoor een specifiek soort karakter maken niet nodig is: uiteindelijk kun je vrijwel alles.
Het is niet raar de een game van deze grootte bugs bevat. Het zijn er gelukkig niet veel, maar ze zijn wel erg storend. Zo is de pop-in enorm en behoorlijk immersie verstorend. De laadschermen zijn sporadisch, maar lijken te kort te duren: je ziet eerst nog snel wat onderdelen van de wereld inladen, en effen oppervlakken krijgen plots textures toegewezen. Sommige verslagen vijanden zijn niet te looten, af en toe glitchen personages door je scherm, en een enkele keer lijkt de ai niet goed te werken waardoor vijanden niet op je reageren. Hoewel de personages in de vele werelden voorzien van een stem en uiterlijk, lijken en klinken ze wel vergelijkbaar. Alsof iedereen eigenlijk één grote familie is. Dat is geen groot probleem, maar soms voelt het alsof je een nieuw persoon al eens eerder hebt gezien.
Wat ook jammer is, is dat je na het uitspelen van de laatste missie niet verder kunt. Als je dan nog meer wilt zien van de wereld, moet je terug naar een moment van voor je het lot van de wereld bepaalde. In totaal ben je een uur of vijftien bezig met het hoofdverhaal. Normaliter zou dat te kort zijn voor een game als dit. Maar gezien de keuzevrijheid die je geniet en de vele enorm belangrijke keuzes die je hebt moeten maken, is het een perfecte lengte om de game een paar keer door te spelen. Los van het hoofdverhaal zijn er nog vele uren aan te vinden zijmissies, die je snel over het hoofd ziet in de drukke te bezoeken steden.
De keuzevrijheid tijdens het uitvoeren van de vele (zij)missies is een van de tofste eigenschappen van de The Outer Worlds. Geen zin om de maffe wetenschapper die de corporaties omver wil werpen te helpen? Je kan ‘m ook aangeven bij diezelfde corporaties… Je kunt soms een volledige quest omzeilen met een sterke leugen, of door inzicht juist een quest ontfutselen aan een personage die dat eigenlijk niet kwijt wilde. En als je het echt niet meer ziet zitten met een bepaald persoon, kun je deze gene nog altijd overhoop knallen.
Corruptie smaakt naar meer
Deze game biedt zo veel moois. Niet alleen letterlijk door de prachtige, en sfeervolle stijl, maar vooral door de vele memorabele personages, het overkoepelende verhaal, de keuzevrijheid en de perfecte balans tussen absurde en serieuze momenten. Het schietwerk is dan niet revolutionair maar ook zeker niet vervelend. Op hogere moeilijkheidsgraden biedt de game bovendien flink wat uitdaging en kun je heerlijk de diepte in met de vele statistieken en mogelijkheden om van alles naar wens aan te passen.
Het universum van The Outer World is dan wel corrupt, moreel verrot en bevat wat bugs, het is het eerste universum in tijden waar ik na het uitspelen direct meer van wil zien en graag nog een keer doorloop.
