Publicatie: 5 oktober 2026  

Terwijl ik zie hoe mijn personage met ietwat houterige animaties door een donkere trein klost, met wat wazige textures (ik kijk naar jou, opplaksnor), een niet super goede voice-over, en soms door andere objecten heen clipped, denk ik: dit is een hele leuke game. Post-Trauma is inderdaad een soort indie Silent Hill, maar als je daarmee de game wilt afserveren, dan doe je de game tekort. Post-Trauma is misschien wel ruw op sommige vlakken, het is ook een mooi geheel, en voor een fan van het genre de moeite waard. Voor wie eens kennis wil maken met een meer oldskool hororgame ervaring, en wat onvolkomenheden door de vingers kan zien, ook.

Post Trauma begint met een hoofdpersoon die wakker wordt op een plek die hij niet kent, en al snel blijkt dat hij niet zomaar op een willekeurige andere plek beland is, maar dat er meer aan de hand is. Voor liefhebbers van het genre klinkt dat bekend in de oren, het is een wijze waarop zoveel horror-games beginnen. In dit geval betreft het Roman, die wakker wordt in een rijdende trein, en hij moet snel zien op te lossen waar hij terecht is gekomen. Al snel blijkt namelijk dat wanneer je dood gaat in deze, je steeds een beetje meer je menselijkheid verliest.

Schiet dat doosje kapot...

Wat nog meer bekend aanvoelt is de wijze waarop de camera vastzit in een bepaalde hoek van de ruimte waar in Roman zich bevindt, het geeft de game zo'n oude horrorgame vibe zoals de originele Resident Evil en Silent Hill games. Net als in die games onderzoek je de ruimtes goed, op jacht naar soms vrij willekeurig aanvoelende objecten die je later misschien nodig hebt in puzzels.

Want ja, ook dat zit in Post-Trauma: de vertrouwde horror-game-puzzels, waarbij je dan wel een dikke vette shotgun op zak hebt, maar je toch echt dat ene micro-sleuteltje moet vinden om dat krakkemikkige kistje te openen. Het is een horrorgame-trope waar ik persoonlijk wel blij van wordt. Gelukkig bevat de game ook een aantal wat grotere puzzels en ben je ook veel bezig met het toegankelijk maken van je omgevingen.

Niemand zal zeggen dat Post Trauma een juweel van een game is, daar is het gewoon te ruw voor. Maar het verhaal is echt best leuk. Het blijft allemaal wat vaag en mysterieus, maar er is wel genoeg informatie om door te krijgen waarom de personages zijn waar ze zijn

Zo kun je snellere routes ontgrendelen, bepaalde deuren openen, of gevaren uit de weg ruimen. Dat laatste aspect is ook vrij oldskool, maar dan op de minder fijne manier: net als in die oudere games voelt het knokken in Post-Trauma wat houterig en onnauwkeurig. Je kunt slaan, wegrollen en schieten, maar de combinatie van dat alles werkt niet echt lekker omdat de besturing best onnauwkeurig is, en je soms zo in een ander camera standpunt rolt, waardoor een vijand uit beeld kan raken.

Gelukkig zijn de vijanden niet echt uitdagend, en kun je, zeker op de basis moeilijkheidsgraad, de vijanden vrij simpel verslaan. Alleen de eindbazen zijn wat uitdagend, maar zeker niet onoverkoombaar.

De echte vijanden

De veel sterkere tegenstanders zijn de puzzels. Die zijn over het algemeen tof en steken goed in elkaar. Slechts een enkele keer (de aller- allerlaatste puzzel) heb ik de oplossing moeten opzoeken, en begreep ik deze ook met uitleg niet. Het wordt Post Trauma verweten dat de puzzels onduidelijk zijn, maar dat is mijns inziens niet het geval: los van die laatste puzzel geeft de game genoeg hints in de omgeving over hoe een puzzel opgelost moet worden. Maar, dat vereist dan wel, eveneens oldksool, dat je een notitieblokje en pen bij de hand houdt.

Het laatste type vijand is veel listiger: bugs. Over het algemeen is Post Trauma vrij buggy. Texture pop-in, knoppen die tijdelijk niet werken, je karakter die door andere textures heen steekt. Zelden is het echt een letterlijke spelbreker waardoor je niet door kunt, maar het is wel vervelend. Zo haalde een bug waarbij mijn metgezel bij de allerlaatste baas niet op een knop kon drukken behoorlijk wat spanning weg uit de game, en verving het met frustratie. Na wat doelloos heen en weer bewegen en weer opnieuw proberen, lukte het plots wel.

Een heerlijke matige game

Soms zijn games niet zo heel goed, maar wel heen fijn. Post Trauma is zo'n game. Ja, er zijn bugs en problemen, maar ik heb wel echt van deze game genoten. Zo was ik bijvoorbeeld verrast door het verhaal dat wellicht begon met Roman, maar plots wisselde naar andere andere karakters. En niet alleen dat, de game wisselde ineens van perspectief. Hoewel de game veelal gebruik maat van vast camera standpunten, of een camera die filmisch achter je personage aanzweeft, zijn er ook delen in de game die je speelt vanuit eerstepersoonsperspectief. De game is dan ineens zo anders, en dat is gewoon tof.

Niemand zal zeggen dat Post Trauma een juweel van een game is, daar is het gewoon te ruw voor. Maar het verhaal is echt best leuk. Het blijft allemaal wat vaag en mysterieus, maar er is wel genoeg informatie om door te krijgen waarom de personages zijn waar ze zijn. Net genoeg waardoor de personages misschien niet heel memorabel zijn, maar je toch wel tijdens de speelduur met ze meeleeft. Het is niet zo dat het verhaal geen gaten bevat. Want wat ik persoonlijk mis, is echt een duidelijk verklaring voor dat alles.

Ik hoef niet alle details. Juist het mysterie is leuk, maar ik wil wel graag weten hoe ze daar komen, en wat die rare wereld zelf precies is. Dat is iets dat Post Trauma's inspiratiebronnen zoals Silent Hill en Resident Evil beter doen. Nu voelt dat na het doorlopen van de game als een gat in het verhaal.

De game zit vol met elementen uit andere games, en combineert deze, veelal succesvol, tot een mooi geheel. Nee, de game is niet voor iedereen door diens ruwe randjes die je nergens echt dwars zitten in je voortgang, maar je wel uit de wereld kunnen duwen. Maar wie zin heeft in een nieuw avontuur binnen het genre, en bereid is een aantal zaken door de vingers te zien, kan hier echt wel wat lol uit halen. De game is mysterieus, spooky, kent een bekende maar leuke spelwereld, en interessante puzzels. Post-Trauma zal niet proberen het genre op een bepaalde manier op te rekken of te vernieuwen, maar wel te verrijken met een hele leuke game daarbinnen.

• The Evil Within 2
• Resident Evil: Requiem
• Amnesia: The Dark Descent
• A Plague Tale: Innocence

Over deze site        Site map        Contact