Publicatie: 5 september 2025  

Wie had gedacht dan een game over bergbeklimmen zo'n emotionele reis kon zijn? Jusant is een vrolijk gekleurde game waarin jouw personage, met een schattig pudding-achtig diertje in je rugzak, een ooit bewoonde maar inmiddels verlaten berg beklimt. Er wordt nooit gesproken. Er is geen dialoog. Er zijn geen uitgebreide cutscenes vol drama. Nee, je klimt. Je klimt en bewonderd en leest af en toe een achtergelaten document. En toch zit Jusant vol met wijsheid en bijzondere ervaringen. En wat misschien wel het meest bijzondere van alles is, de game is ook nog eens ontzettend leuk.

Wanneer je begint aan de game, weet je twee dingen zeker. Ten eerste dat het een bijzonder mooie en uiterst sfeervolle game is. De te beklimmen berg is dan wel verlaten, het ligt nog vol met achterlaten spullen van de emigranten. Er hangt een verlaten sfeer over de wat verloederde en bontgekleurde omgevingen, maar toch ook het gevoel dat de bevolking zo weer terug kunnen komen. Ware het niet dat de bevolking is vertrokken door de Jusant: het terugtrekken van de zee, waardoor nu vooral de verlaten netten doen vermoeden dat ze leefden van het water.

Tot op grote hoogte

Het tweede ding dat je zeker weet is dat The Tower, zo heet de berg, echt allemachtig hoog is. Het overgrote deel van de game zul je maar slechts een deel van de oppervlakte zien en blijft de top ver scholen achter de klimparcours. Omdat je ook niet continu in een rechte lijn klimt, duurt het wel even voordat je boven bent. In zo'n vijf uur, bereik je de top en rond het verhaal zich af. Want hoewel er dus geen woord gesproken wordt, bevat de game zeker een verhaal. Het wordt verteld door de omgevingen, te verzamelen fresco's, draaiende pilaren en de vele documenten die de originele bewoners achter laten.

Wanneer je begint aan je klim, krijg je mee hoe de bewoners omgingen met de immer intenser wordende droogte. Hoe ze denken aan oplossingen om water te besparen of zoeken naar alternatieven. Naarmate je verder komt beschrijven de documenten de steeds nijpender wordende situatie, en hoe mensen de boel achterlaten. Uiteindelijk lees je over hoe men twijfelt of regen nou eigenlijk wel echt was. Want niemand kan het zich meer goed herinneren. Naast willekeurige flarden tekst, volg je ook de documenten van Bianca, die al eerder de berg beklommen heeft, op zoek naar een oplossing voor de droogte. Het leuke is dat je namen en personen steeds vaker tegenkomt, waardoor je beter weet waar het over gaat en is het best interessant om te ontdekken hoe het bepaalde personen is vergaan, al is het ook lastig er een compleet beeld bij te krijgen. De context van veel te verzamelen gesprekken is niet altijd duidelijk, en daardoor is ook de plek van een gesprek soms moeilijk te plaatsen in het geheel.

Heerlijk ontspannen klauteren

Overigens hoef je dat niet te doen, je kunt ook gewoon lekker klimmen. De documenten bieden een extra laag aan het verhaal, maar zijn niet noodzakelijk. En het klimmen is ook wel het leukste deel van de reis. Dat klimmen voelt aanvankelijk een beetje vreemd aan door de controle, maar als je er eenmaal aan gewend bent, is het ontzettend leuk en kun je heel precies de muren beklimmen. Met elke trigger van je controller, een controllers is min of meer noodzakelijk voor Jusant, bepaal je van een hand of je iets grijpt of niet. Zo kun je dus snel wisselen tussen iets met je linkerhand, je rechterhand of beide handen te grijpen.

Het leuke is dat je namen en personen steeds vaker tegenkomt, waardoor je beter weet waar het over gaat en is het best interessant om te ontdekken hoe het bepaalde personen is vergaan

De te beklimmen omgevingen geven niet altijd zomaar weer waar je langs moet. Met behulp van je maatje kun je de richting grofweg bepalen, maar je moet zelf goed nadenken hoe je ergens gaat komen. Los van klimmen kun je ook gebruik van andere technieken. Zo kun je slingeren, abseilen, en kleine sprongen maken. Ook de omgevingen kunnen je helpen (of tegenwerken) door middel van temperatuur, wind, planten die als dan niet tijdelijk extra houvast bieden, vrolijke gouden wezentjes die je kort kunnen tillen, en nog meer.

Daarnaast moet je ook goed je stamina in de gaten houden: je kunt niet oneindig doorbeuken, je moet soms even uitrusten, ook al bungel je dan wel honderden meters boven de grond. Het klimmen voelt echt goed aan, als een robuust onderdeel van de game door de vele facturen waar je rekening mee moet houden en door deze diverse game blijft de game ook gedurende de hele speelduur leuk en fris. Niet eerder was iets als klimmen, dat toch in zo ontzettend veel games vertegenwoordigd is, zo goed uitgewerkt.

Wanneer je de game speelt, en goed om je heen kijkt, denk je aanvankelijk dat Jusant misschien wel een soort cozy game is. Een spel met weinig risico's voor de speler, waar je lekker rustig je dit kunt doen zonder alt te veel gevolgen. Voor een deel is dat ook zo: het grootste deel van de game voelt aan als een soort cozy klimgame.

Maar richting het einde wordt het soms toch best spannend. Dan zijn de routes ineens een stuk uitdagender, kom je soms plots touw te kort en zijn de sprongen bij vlagen best moeilijk. Ook zijn er tal van stukken die je zomaar kunt overslaan, maar die wel wat te verzamelen documenten en andere geheimen bevatten. Overigens kun je na het uitspelen van de game wel gemakkelijk wisselen tussen in totaal zes hoofdstukken om alles te vinden wat je nog hebt gemist.

Respect en emotie

Tijdens het spelen merk je ook hoeveel emotie er in de game is. Ontwikkelaar Don't Nod is natuurlijk niet vreemd met deze materie, ze zijn de ontwikkelaar van de Life is Strange serie, maar toch is deze klimgame meer dan enkel de juiste stenen vastpakken en wat ankers in de muur knallen. Er zit een soort respect voor het leven in, een onderzoekende houding, een aanzetten tot volhouden, en ook een hoop liefde.

Zo legt de game soms even de nadruk op hele andere dingen dan klimparcours. Dan komt alles tot rust, en hoor je enkel de geluiden van hoe het leven moet zijn geweest. Je kan die momenten snel overslaan en weer verder klauteren, maar het even luisteren naar de omgeving voegt zeker wat toe aan de wereld die Don't Nod hier neerzet. Het maakt het wat echter en brengt het dichterbij. Ook de documenten staan bol van de moeilijke situaties en hoe men doorzet, of juist anderen aanzet om door te gaan. Opgeven kan later wel.

Datzelfde geldt voor jouw naamloze personage: je moet door, je moet immers de top bereiken. Dus zeker jezelf goed, denk vooruit, waag die sprong en klim verder. En als het niet lukt, dan begin je een stukje opnieuw. Het is goed mogelijk dat je er meer in leest dat de bedoeling was van de makers, maar door de sfeervolle beelden, de rustige maar soms prachtig aanzwellende soundtrack, de emoties op het gezicht van je personage en de liefdevolle relatie met je kleine pudding-beestje, maken van Jusant niet alleen een gameplay-technisch vermakelijke game, maar ook een hele uitnodigende game. Je bent zomaar in de wereld van Jusant gezogen om alles te willen ontdekken. Om te willen weten wat voor beestje je nu eigenlijk bij je hebt, en wie jij nu eigenlijk bent.

Misschien kom je er na één keer The Tower te hebben bedwongen niet achter, en dat is een goed excuus om toch nog maar eens die berg te beklimmen. Jusant heeft iets als veelal simpels klimmen succesvol uitgebouwd tot een heel gameplay onderdeel, en dat ook nog eens binnen een wereld die ontzettend leuk is om te onderzoeken. Het is niet de langste game met zo'n vijf uur speeltijd om de aftiteling te zien, maar de manier waarop Don't Nod je weet te boeien is bijzonder. Jusant is een game die nog lang een plekje in je gedachten krijgt.

• Sable
• Dungeons Of Hinterberg
• Wheel World
• En Garde!

Over deze site        Site map        Contact