Bright Memory: Infinite heeft veel gemeen met een vrij oppervlakkige actiefilm. De game is heeft een cast van eenzijdige en bijna overbodige personages, een collectie aan bekende maar lekker knallende wapens, een kekke Chinese omgeving en een rare, ietwat misplaatst aanvoelende, versmelting van tijdperiodes. Kortom: heerlijk popcorn vermaak. Maar er is helaas nog een eigenschap van de game die overeenkomt met een gemiddelde actiefilm, en het was beter geweest als die achterwege was gebleven.

De game is gemaakt, in elk geval in eerste instantie, door slechts één persoon, en dat is zeker een prestatie. Wanneer je de game speelt, voelt het wel als een mooi geheel aan: mooie wereld vol licht- en watereffecten, voice-overs, en over-de-top actiemomenten waar de gemiddelde Call of Duty ontwikkelaar stijl van achterover slaat. Als je enkel op die manier naar Bright Memory: Infinite kijk, is het een indrukwekkend pakket.

Misschien een onsje minder...

Wie echter de game gaat spelen, merkt al snel dat al die dingen niet zo lekker in elkaar steken. Zo is het verhaal bijvoorbeeld erg matig en zitten er meer plotgaten in dan in de vijanden die je doorzeeft. Het draait om Shelia, een soort ninja-agent van de SRO: de Science Research Organization. Zij moet een kwaadaardige generaal verslaan, zodat hij niet een oeroude superkracht in handen kan krijgen.

Het verhaal komt niet echt uit de verf, en presenteert allemaal halfbakken personages die nogal robotachtig overkomen door hun soms wat houterige stemwerk. De wereld waarin je rondrent en -knalt is best wel tof. Het is sterk geïnspireerd om Chinese architectuur en ziet er bijzonder sfeervol uit, zelfs in de eeuwige regen.

Die regen zal er vooral zijn om nog net even wat meer lichteffecten te kunnen tonen, want de game lijkt sterk z'n best te doen om je vooral met diens looks in te pakken. Voor de muziek hoef je de game dan ook niet op te starten, er is op dat vlak weinig.

Ja. Dat is alles. En soms is dat juist heel erg fijn: soms wil je gewoon die ene actiefilm kijken waarin de heldin gewoon iedereen afknalt en aan het einde succesvol haar missie volbrengt.

Knallen maar

Wat ook prima in elkaar steekt is het knal- en vechtwerk. Bright Memory: Infinite is een FPS, maar je zult ook een deel van je vijanden een koppie kleiner maken met behulp van je zwaard. De game kent best een leuk aantal combo's die je kunt uithalen. Zo kun je vijanden naar je toetrekken, vervolgens de lucht in meppen, er een zwaardcombo in de lucht op loslaten, om ze vervolgens de grond in te stampen.

Ook de wapens zijn prima. Ze zien er misschien wat te futuristisch uit voor wat ze zijn: een shotgun, een pistool, een machinegeweer, etc. Ze functioneren allemaal lekker, en hebben een alternatieve vuurmodus om nog net wat meer vijanden, nog wat sneller af te schieten.

Daarnaast is alles ook te verbeteren met behulp van te verdienen ervaringspunten voor het verslaan van soms uit het niet tevoorschijn komende oeroude krijgers, of te verzamelen beeldjes. Zo worden je aanvallen nog sterker, en ben je al snel meer een machtige tank, dan een soepele ninja.

Geen touw aan vast te knopen

De vijanden zijn misschien wel wat te gevarieerd. Dat klinkt als een raar kritiekpunt, maar wie Bright Memory: Infinite speelt zal het vast eens zijn met de ietwat vreemd aanvoelende vijanden. Zo is het overgrote deel van je vijanden afkomstig van een hypermoderne legertak, ze knallen allerlei geavanceerde wapens op je af.

Vervolgens staat er een boogschutter op je schieten, en rent er een krijger met een bijl op je af… Er is soms geen touw aan vast te knopen wie nou precies waarom op je schiet. Het antwoord: knal gewoon alles af. Ook al verschijnen de vijanden vanuit alle hoeken en gaten, en zelfs waar je al bent geweest. Bright Memory: Infinite kent zelfs een aantal baasgevechten en ook die zijn totaal onduidelijk qua opzet. Het is tof om die reusachtige, uit de Chinese mythologie afkomstige, bazen te bevechten, maar waarom eigenlijk? En wat hebben ze er te zoeken?

Die grote bazen hebben nog best leuk aanvallen waar je mee om moet gaan, maar de gewone vijanden rennen als kanonnenvoer op je af. Ook op het vlak van de intelligentie van de vijanden lijkt de game te sturen in de richting van "niet te veel nadenken, gewoon doen".

Dit zijn allemaal best stevige kritiekpunten: de wereld is dan wel mooi, maar de inhoud is best generiek en onsamenhangend. De personages hebben niks unieks en hun stemmen zijn op z'n best houterig. De gameplay is dan op zich te doen, als je de domme vijanden simpelweg neermaait, maar is dat dan alles?

Ja. Dat is alles. En soms is dat juist heel erg fijn: soms wil je gewoon die ene actiefilm kijken waarin de heldin gewoon iedereen afknalt en aan het einde succesvol haar missie volbrengt. Het knallen en hakken in Bright Memory: Infinite is gewoon leuk om te doen. Het is niet heel diepgravend allemaal, maar wel best vermakelijk. Het enige wat dan nog overblijft als minpunt is die laatste overeenkomst met een actiefilm: een looptijd van grofweg anderhalf uur.

Bright Memory: Infinite is kort, simpel en heftig. Het is een eenmansproject vol actie en mooie plaatjes waar je niet te veel bij na moet denken, en ook niet voor moet betalen. Wanneer je deze game op de kop weet te tikken voor een zacht prijsje, en weet wat je krijgt, dan kun je hier best wat lol aan beleven.

×

Meer games zoals Bright Memory: Infinite

• Chernobylite
• Atomfall
• Singularity
• Prodeus