Publicatie: 31 augustus 2026  

Warhammer 40,000: Boltgun is een game waarbij de titel meer ingewikkeld is dan de game zelf. In deze game draait het om het verslaan van Chaos Cultists, Chaos Marines en Chaos Daemons. Waarom, dat weet ik niet. Waar, dat weet ik ook niet. Wanneer, ik heb geen idee. Wat ik wel weet is dat Warhammer 40,000: Boltgun wel heel erg lekker wegknalt. Het is een feestje om alle die Chaos vijanden kapot te knallen of letterlijk door de midden te zagen. Er is helaas wel een klein probleem, want wat deze game zo leuk maakt, is ook precies wat jou als speler kan gaan frustreren.

Ik heb oprecht geprobeerd op te letten bij de introductie, waar dit verhaal over gaat. Er was iets over een kristal en een laboratorium, en daar moet ik dan iets gaan ophalen uit naam van de inquisitie. De verhalen van de Warhammer 40,000 franchise zijn altijd bijzonder complex, vol met tijdlijnen, facties, en bakken met terminologie. In Warhammer 40,000: Boltgun is dat iets minder, maar wat er is, wordt niet zo lekker verteld.

Zwevende angsthaas

Je krijg na een toffe introductie vol stoere personages en oneliners, een Boltgun in je handen gedrukt, en wordt gedropt in vijandelijk gebied. Je bent niet helemaal alleen, want je krijgt een soort zwevende schedel mee die je meer kan vertellen over de omgevingen, en een route voor je kan plannen, maar 'm peert als het gevaarlijk wordt. Dat klinkt als een handige kompaan die het verhaal voor je kan duiden, maar helaas is dit niet het geval. Hij babbelt wel vrij veel, maar dit wordt uiterst linksboven in je scherm getoond, zonder voice-over. Hierdoor kun je in theorie wel wat van het verhaal meekrijgen, maar in de praktijk werkt het niet want je bent al direct behoorlijk druk met het afschieten van ruimte-gespuis.

Hier komt direct het sterkste punt van de game om te hoek kijken: heerlijke knalactie. Iedereen kent de iconische Space Marine, en het is oprecht tof om in deze shooter in diens metalen schoenen te staan. Je stampt rond in diverse gebieden die allemaal net zo sfeervol zijn in hun looks, als verwarrend in hun lay-out. Ondertussen schreeuw je wat oorlogskreten waarbij je vol vuur je trouw zweert aan de keizer, en je vele vijanden uitdaagt.

Hakken en zagen

Maar enkel een beetje roeptoeteren, daar heb je niks aan. Je moet die schone lak van je Space Marine uitrusting kleuren met het bloed van je vijanden! Knallen zul je! Gelukkig is dat knallen op zichzelf heel erg leuk. Je begint met de Boltun uit de titel, en als dat de enige gun zou zijn geweest, dan was dat ook prima geweest. Het is een zwaar en lekker lomp klinkend ding, waarmee je vijanden met gemak uit elkaar kunt schieten. Uiteraard zijn er meer, eveneens fijne, wapens te vinden, zoals shotguns, energiewapens, en machinegeweren, maar zo iconisch als de Boltgun voelen ze niet aan. Een eveneens iconisch wapen is de Chainsword, en wat dit ding is laat zich raden: het is een zwaard dat eveneens fungeert als kettingzaag. De brokken vliegen je om de oren, wanneer je dit ronkende apparaat in je vijanden zet.

Wat valt er dan te klagen, wanneer dit een shooter is met mooie omgevingen, fijne wapens en genoeg vijanden om je scherm te vullen? Nou, het probleem is dat precies wat deze game zo fijn maakt, ook datgene is wat je speelplezier wat kan afbreken: chaos.

Te veel chaos

Het is aanvankelijk heerlijk om vijanden uit alle hoeken en gaten te zien komen en al schreeuwende op je af te zien rennen, terwijl jij alles in letterlijke stukken knalt en wat overblijft, nog even door de midden zaagt. Maar na een paar levels, valt het op dat dit eigenlijk alles is: er is hier geen interessante gameplay te vinden. Er is een level dat een soort-van puzzel biedt, maar dat mag geen naam hebben. Elke keer is het 't zelfde riedeltje: knal alles kapot, zoek een sleutel, knal alles kapot, open de deur, herhaal.

Klinkt op zich nog steeds niet erg, ware het niet dat die knalmomenten te chaotisch verlopen: vijanden verschijnen letterlijk overval: voor je, achter je, boven je, onder je… Er is geen logica. Soms loop je een ruimte in, spawnen er plots een paar irritant sterke vijanden achter je, en ga je dood. De volgende keer weet je dat, en kun je er rekening mee houden, maar het idee is niet leuk.

Verstopt verhaal

Als je doel is om een game te spelen waarbij je heerlijk kunt knallen en de rest er eigenlijk niet zoveel toe doet, dan is Warhammer 40,000: Boltgun wellicht wat voor jou

Het is tof wanneer een game de speler verrast met vijanden, niet elke keer en overal. Dat is na een paar momenten gewoon niet zo leuk meer. Je moet hierdoor als een idioot rondrennen, springen, en vluchten om niet vrij snel dood te gaan. Daar komt bij dat de levels op zich interessant in elkaar steken, maar wel bijzonder verwarrend zijn om te doorkruisen door hergebruik van omgevingen. Zo kom je vaak meerdere keren in dezelfde ruimte, en zie je alleen aan de deur die nu links zit, dat dit een andere ruimte is, dan die ruimte waar je eerder doorheem kwam. De levels bevatten wel de nodige geheimen, maar erg bijzonder zijn deze niet. Je kunt bijvoorbeeld niet je wapens verbeteren of je personage sterker maken. Als je een buff vindt, dan is deze slechts tijdelijk.

Daarbij moet wel gezegd worden dat al die omgevingen, hoewel soms wat herhaald, er wel heel tof uit zien. Die kenmerkend grootse architectuur van Warhammer 40K is hier zeker terug te vinden, en tof om doorheen te rennen. Ook de andere meer open omgevingen, vooral in het tweede- van de in totaal drie hoofdstukken, zijn leuk omdat ze iets meer ademruimte bieden.

Wat dan weer wat minder is, zijn de eindbazen. Grote en interessant ogende vijanden waarop je simpelweg minuten lang op moet schieten, en dan zijn ze wel dood. Geen extra uitdaging, los van vele extra kleine vijanden, maar gewoon in die spons schieten tot het klaar is.

Weet waarvoor je komt

Warhammer 40,000: Boltgun is een game waar je echt lol aan kunt beleven, als je maar weet waarvoor je komt. Kom je omdat je zo'n iconische Space Marine tank wil voelen die zich langzaam en methodisch door een berg orcs klieft? Dat biedt deze game simpelweg niet.

Dit is een hele snelle shooter, waarbij je altijd in beweging moet blijven omdat je niet bepaald onsterfelijk bent en de vele, vele vijanden behoorlijk goed kunnen mikken. Als je doel is om een game te spelen waarbij je heerlijk kunt knallen en de rest er eigenlijk niet zoveel toe doet, dan is Warhammer 40,000: Boltgun wellicht wat voor jou.

Maar houd wel rekening meer de nodige frustratie hier en daar, wanneer je weer eens verkeerd loopt en de route toch maar weer laat plotten door je hulpje, waarna je wederom van alle kanten bestookt wordt. Het is de chaotische knalactie die deze game zo leuk maakt, en eveneens diens achilleshiel is. Onlangs is er een horde modus toegevoegd, en dat is precies de kern van deze game: oneindig knallen en beuken tot de ruimte tot de nok toe gevuld is met afgeschoten vijanden. Iedereen vindt dat leuk, maar voor hoe lang, dat zal per speler flink verschillen.

• Prodeus
• Bloodshed
• MulletMadjack
• RoboCop: Rogue City

Over deze site        Site map        Contact