Publicatie: 18 september 2026  

Wanneer je na het spelen van RoboCop: Rogue City nog meer wilt knallen, kun je veel plezier halen uit deze losstaande uitbreiding op die game. Als je na het spelen van die eerdere game nog een tof RoboCop avontuur wil ervaren, dan is RoboCop: Rogue City - Unfinished Business gek genoeg helemaal niet zo'n goede keus. Unfinished Business, ik kort 'm even af, is namelijk meer van slechts een enkel aspect van Rogue City, en laat dat nou net niet het beste onderdeel zijn.

Unfinished Business gaat direct verder waar Rogue City is gestopt. Je zou daarom verwachten dat het goed is om eerst die game te spelen voordat je aan deze begint, en dat is deels waar. Vooral omdat Rogue City echt een betere game is. Maar Unfinished Business weekt zichzelf zo los van alles wat Rogue City zo tof maakte, dat het ook prima te spelen is zonder die eerdere titel.

Mijn leger, mijn leger! Mijn leger voor een stoel

Wat de eerdere game zo tof maakte, was die RoboCop sfeer: rondlopen in een wereld die zo trouw was aan de films en diens omgevingen, stijl, en toon. Unfinished Business heeft dit allemaal niet

Aan het einde van Rogue City is de grote schurk van die game verslagen, maar lopen alle als knalvoer dienende huurlingen natuurlijk nog rond. Wat doen die dan eigenlijk? Nou, het politiebureau van RoboCop aanvallen en alles en iedereen doden, bijvoorbeeld. Ze zijn op zoek naar RoboCop's kekke robot stoel. Die stoel heeft namelijk een functie voor een nieuwe schurk die om de hoek komt kijken.

Deze schurk is bereid om zomaar mensen te doden om diens doel te bereiken, om aan te tonen dat het zomaar doden van mensen slecht is. Gelukkig is RoboCop daar om een hele hoop mensen te doden, om deze schurk te verslaan en te laten zien dat zijn methode van alles doodschieten niet tof is. Het is een best vreemde situatie, en de game weet dit nergens goed neer te zetten. Meermaals kom je situaties tegen waarbij zomaar burgers worden vermoord, om te laten zien dat zomaar mensen doden niet goed is, en de oplossing is om nog meer mensen te vermoorden. Dat is ook niet gek voor een FPS, maar de game probeert echt een soort boodschap uit te dragen, en faalt daar enorm in door diens simpele structuur waarbij alles wordt opgelost met moord en kogels (en af en toe een zwaard).

Er is wel een zekere diversiteit in wat je doet, je bent niet non-stop aan het schieten. Af en toe moet je dingen onderzoeken, of een persoon vinden. Er is ook een best leuk deel waarbij je speelt als Alex Murphy, voordat hij de metalen RoboCop werd, en je dus een stuk makkelijk te doden bent. Het probleem is echter dat veel van deze onderdelen heel simpel zijn qua opzet. Zo kun je met een druk op de knop iets scannen, en vervolgens een soms bijzondere conclusie trekken om weer verder te kunnen knallen. Ook de onderzoek momenten waarbij je een misdaad moet oplossen zijn zo opgebouwd dat het niet anders kan dan dat je in twee, drie stappen plots zeker weet dat persoon A de schuldige is. Het voelt soms alsof deze delen er alleen in zitten om als onderbreking van het schieten te dienen.

Rogue City 0.5

Wat de eerdere game zo tof maakte, was die RoboCop sfeer: rondlopen in een wereld die zo trouw was aan de films en diens omgevingen, stijl, en toon. Unfinished Business heeft dit allemaal niet. Zo'n beetje alle agenten die zo tof werden neergezet in Rogue City, zijn in Unfinished Business dood. De game speelt zich af in de Omni Tower, en dit is best een leuke omgeving. Vol met, al dan niet neppe, restaurants en recreatie gebieden, krappe appartementen, industrie, en semi-sloppenwijken. De omgevingen zijn best leuk ingericht en divers, maar niet bijster origineel, en geven zelden die lekkere RoboCop vibe.

In die gebieden word je af en toe aangesproken door een bewoner, op zoek naar hulp. Die zijmissies zijn variëren van best leuk tot onwijs overbodig. In het begin van de game moet je vermiste kinderen opzoeken, of iemand helpen die per ongeluk een mijn heeft geactiveerd. Aan het einde van de game zijn de doelstellingen gereduceerd tot dingen als een hek met een enkele druk op de knop openen, of een wasmachine een mep geven.

De hoofdmissies zijn interessanter, want daar mag je vooral knallen. Je speeltijd als RoboCop wordt af en toe onderbroken wanneer je jouw zware metalen schoenen mag wisselen met een ander personage, maar deze momenten zijn niet heel interessant. Dat komt vooral omdat de personages die je tegenkomt eigenlijk niet zo heel boeiend zijn. Ergens ligt wel een kern die tof kan worden, maar dit wordt nergens echt goed uitgebreid waardoor personages vrij eendimensionaal blijven en vooral dienen als poppetjes die vertellen waar je nu naartoe moet.

Knallen, knallen, knallen

Je tijd als RoboCop spendeer je schietend. En dat is het grootste plus- en minpunt van de game. Schieten in Unfinished Business is leuk. Met je trouwe Auto-9 handpistool, en daarnaast nog meer opties tot andere wapens dan in Rogue City, is er aan knalopties geen tekort. Het schieten zelf voelt luid en gewichtig, en de wijze waarop je schiet is nauwkeurig en tof.

Maar hoe tof sommige van die extra wapens ook zijn, je Auto-9 pistool is, doordat je het ding kunt verbeteren, al snel zo absurd sterk dat het andere wapens overbodig maakt. Richting het einde van mijn avontuur was mijn RoboCop bijna onsterfelijk door allerlei upgrades, en was mijn handpistool veranderd in een volautomatisch kanon dat alles omverblies wat zo dom was om diens loop te bekijken.

Er waren verrassend veel mensen zo dom. De AI in deze game is echt onwijs onnozel. Vijanden bukken achter te lage schuilplekken, half achter pilaren, of lopen gewoon in een rijtje op je af. Ze roepen allerlei tactische voorstellen naar elkaar, maar dat is allemaal bluf: flankeren kunnen ze helemaal niet.

Klinkt lekker

De wereld waarin al dit huurlingen gespuis op jou jaagt ziet er grafisch wel prima uit. Het geluid is eveneens prima met de bekende, enigszins bombastische, soundtrack op spannende stukken. Unfinished Business draait ook prima, maar is wel een zware game met hoge eisen voor je systeem, wil je alle toeters en bellen aanzetten.

Ook de personages klinken allemaal prima en hoewel de grote schurk niet interessant is, klinkt 'ie wel lekker overdreven jaren '80. Uiteraard is RoboCop zelf de ster van de show op dat vlak. Ook in deze game is diens stem ingesproken door acteur Peter Weller, die de robotagent speelde in de iconische films.

RoboCop saves the day

Waarom zou je dan een game moeten spelen waarin je weinig boeiende doelen hebt, de zijmissies al snel niks meer voorstellen, het verhaal onnozel is, en de sfeer en wereld in elke andere titel voor hadden kunnen komen? Nou door RoboCop. Alex Murphy is gewoon een ontzettend cool personage.

Het is ook in een matige game nog steeds heel tof om als een soort tank vol robotisch uitgesproken one-liners door de verdiepingen te stampen en alles over de kling te jagen. Misschien komt het vooral door de eerste game, maar RoboCop heeft zo'n charme en nostalgische waarde dat ik best veel kan vergeven in een game als ik maar als Murphy een avontuur mag beleven. RoboCop redt in deze game niet alleen de wereld van een engnek, maar ook van de game zelf.

• Prodeus
• Bloodshed
• MulletMadjack
• RoboCop: Rogue City

Over deze site        Site map        Contact