Publicatie: 4 januari 2024  

Cool. Als Chorus in één woord te omschrijven is, dan is het dat. Elk onderdeel van de game voelt goed en vooral cool aan. Soms schiet het daar wat in door, maar over het geheel is Chorus een hele toffe game. Spelend als ex cult lid is het heerlijk om door de ruimte te zoeven alsof Chorus een arcade racer is. Je knalt met zulke onwijs hoge snelheden door de kleurrijke en sfeervolle ruimte van Chorus, dat zelfs de kleine minpunten van de game zo achter je liggen. Maar een simpel knalfestijn is het niet: Chorus is een game die veel te vertellen heeft.

Waar veel games de power fantasy opbouwen door je personage heel rustig op te bouwen van zwak naar superheld, daar begin je in Chorus meteen als een kracht om rekening mee te houden. Je speelt als Nara, een ex-lid van een cult genaamd "The Circle" die uit is op harmonie in het universum door middel van bruut geweld. Nadat Nara een gruweldaad begaat heeft ook zij door dat wat ze doet niet helemaal pluis is, neemt ze afstand van de cult en loopt over naar de rebellen. Dat verandert echter niets aan wat ze heeft gedaan, of hoe ze in eerste instantie wordt bekeken door de mensen die ze eerst nog over de kling joeg.

Het is een interessant startpunt van de game. Niet alleen qua verhaal, maar ook qua gameplay. Want hoewel Nara vanaf het begin dat je als speler de touwtjes in handen krijgt erg sterk is, daar mist ze nog wel een flink aantal extra krachten die ze wel had als onderdeel van de cult. Niet alleen moet je langzaamaan het vertrouwen terugwinnen van de mensen die, volkomen terecht, nogal sceptisch zijn over je 180 graden draai van vijand naar hulp, je moet ook die verloren krachten weer terugkrijgen.

Zo ga je dus niet van zwak personage naar held, maar van al sterke maar gewantrouwde dame, naar held met superpowers. Dat voelt ontzettend lekker aan: vanaf de eerste minuut waan je je een capabele ruimtepiloot, en dat gevoel wordt alleen maar sterker naarmate je langer speelt.

Racen door de ruimte

Vanaf het eerste moment knal je alles af, maar zodra je al vrij snel de beschikking krijgt over zelfbewust schip Forsaken, kun je pas echt los. Niet alleen is het uithalen van allerlei luchtacrobatiek een fluitje van een cent, je kunt er ook nog mee driften. Die combinatie tussen lekker arcade aanvoelende controls en het driften maakt dat je binnen een mum van tijd Forsaken en diens mogelijkheden in de vingers hebt.

Dat mag ook wel, want hoewel jij vanaf het eerste moment sterk bent, is de vijand dat ook. Stilvallen is doodvallen. Non-stop ben je in beweging om vijanden van je af te schudden, jezelf in de juiste positie te brengen en de vijand onder vuur te nemen. Dat is vanaf het eerste moment al uitdagend, maar de game weet dat heel lang uit te breiden. Zo heb je de beschikking over een gatling gun die sterk is tegen de rompen van vijanden, een laser die schilden vlug kapot maakt en raketten voor zwaar bepantserde vijanden.

Met één van die wapens red je het niet. Als snel zoeven er meerdere vijanden om je heen die een combinatie van bepantsering en schild hebben, en is het zaak om eerst die kapot te schieten voor hun romp aan flarden te knallen. Je bent daardoor continu aan het wisselen tussen wapens, terwijl je allerlei capriolen uithaalt met je schip.

Een heerlijke chaos

Die combinatie van snelheid, lucht acrobatiek, en wapens, maken van Chorus een heerlijke chaos. Maar er komt nog wat bij. Want al snel zul je de schikking krijgen over paranormale krachten. Zo kun je, onder andere, kleine stukjes teleporteren tot vlak achter je vijand, een gebied mentaal scannen op interessante punten, en bliksem schieten. Met die eigenschappen erbij is de chaos compleet.

vanaf de eerste minuut waan je je een capabele ruimtepiloot, en dat wordt alleen maar sterker naar mate je langer speelt

Maar niet alleen speelt de game heel fijn, het ziet er ook heel goed uit. En het klinkt nog beter. De wereld waar je doorheen zal vliegen zijn zeer verschillend en allemaal sfeervol. De werelden zijn dan wel niet zo heel vernieuwend (denk aan een ijswereld, een cyberpunk wereld, een scheepskerkhof, etc.), ze zijn wel erg goed uitgewerkt en visueel prachtig met alle kleurrijke effecten. De geluidseffecten verdienen ook lof: je wapens klinken erg goed, en het vijandelijk getetter over je radio in combinatie met hun ontploffende schepen is een genot om naar te luisteren.

Gelukkig weet Chorus genoeg te bieden op de momenten dat je niet de tot de tanden bewapende ruimte-acrobaat uithangt. Het verhaal is best interessant, met Nara haar moeilijke verleden, de cult die aan haar trekt en een nog veel grotere vijand die eraan ten grondslag ligt. Maar naast een hoofdverhaal dat je zo'n vijftien uur spelende kan houden, bevat de game meer dan genoeg zijmissies.

Content te over

Simpele fetch-quests zijn er nagenoeg niet. Alles begint met een persoon en diens verhaal. En die verhalen zijn eigenlijk allemaal interessant. En wat ook leuk is, is dat die personen die je helpt veelal terugkomen. Zo zie je de effecten van je keuzes later in de game. Er is best veel zij-content te vinden, en dat verveelde eigenlijk nooit. Niet alleen door de verhalen, maar ook door de soms bijzonder waardevolle buit die het oplevert. Naar het einde toe krijgt het hoofdverhaal wel wat meer wazige trekjes die weliswaar passen binnen de wereld van cult The Circle, maar voor zou als speler wellicht wat ondoorzichtig zijn. Wat op den duur ook kan irriteren is dat Nara haar gedachten fluistert. Het klinkt als een wat zeurderig kritiekpuntje, maar elke keer dat gefluister wanneer Nara weer overhoopligt met haar schuldgevoel begint na een paar uren spelen wel wat vermoeiend te worden.

Al met al weet Chorus een overtuigende wereld neer te zetten, die veel meer info en personages bevat dan je wellicht verwacht van een lekkere arcade space shooter. Wat wel jammer is, is dat alleen jouw personage Nara echt een persoon is die je terugziet in cut scenes. De game kent een aantal toffe tussenfilmpjes waarin jij veelal op zoek gaat naar je verleden om antwoorden voor het heden te vinden. In die filmpjes ben jij de enige echte persoon die, dat dan weer wel, er erg realistisch uitziet.

Ook buiten de filmpjes zijn de andere personages in enkele gevallen veroordeelt tot een plaatje van hun gezicht, maar veelal een soort standaard plaatje. Hetzelfde geldt voor schepen: je ziet aantal soorten wel erg vaak voorkomen. Jouw character-model en schip hebben duidelijk meer aandacht gekregen dan de overige personages. Dat is jammer, want alles is wel voorzien van zeer goede voice-acting.

Wie na een kleine twintig uur spelen de eindstreep haalt, zal vooral denken: dit was een hele coole game. Een coole game die constant nieuwe inhoud biedt, de gameplay fris weet te houden, een toffe wereld neerzet die goed klinkt en oogt. Chorus is niet de meest vernieuwende game die je zult spelen, maar vrijwel alles wat erin zit is uitstekend uitgewerkt en neergezet. Wie houdt van een goede pot knallen in de ruimte en/of op zoek is naar een interessante wereld, mag Chorus niet missen.

• Maneater

Over deze site        Site map        Contact