Publicatie: 12 september 2025  

Terwijl de deur van de kamer waarin je de game speelt trilt in z'n post door de knalharde gabber soundtrack, beuk je jouw furieuze kikker door legio virtuele deuren heen. Op zoek naar sneakers die zijn gestolen door dansende mafklappers die jou zomaar uit je sokken kunnen meppen. Je schopt alles en iedereen dat te dichtbij komt, en wat op afstand blijft, daar jas je een kogel doorheen. Dit is Anger Foot. Het is een boze, boze game die je met speels gemak laat grijnzen. Zelfs als je in dat ene level al veertig keer de pijp uit bent gegaan en de vijanden letterlijk staan te dansen op je graf.

Heel eerlijk, het zou zo maar eens kunnen dat de hoofdpersoon van Anger Foot helemaal geen kikker is. Maar goed, dat doet er dan ook niet echt toe. Waar het om gaat is dat jouw personage, net zo groen en boos als de Hulk, zijn sneaker collectie kwijt is. Gestolen door bendeleden. De stad zit namelijk vol met gespuis, wat weer niet zo gek is als deze omgeving de naam 'Shit City' draagt.

Losse voetjes

Gelukkig is de oplossing voor een probleem zoals diefstal relatief makkelijk in een stad zonder wetgeving: je beukt er op los totdat je weet waar je jouw spullen kunt vinden. En dat is dan ook wat je gaat doen. In een bijzonder tof spelwereld overzicht vink je de ene locatie na de andere af. Alle levels zijn kort en heftig, en hebben drie uitdagingen die na het voltooien ervan een ster opleveren. Met die sterren kun je schoeisel verdienen, die bepaalde bonussen opleveren. Die bonussen kun je goed gebruiken, want gemakkelijk is Anger Foot niet. De game kent een fijne opbouw, maar wordt op een gegeven moment best pittig.

Dat heeft te maken met het feit dat je met één klap of twee schoten al de pijp uit gaat. Dat geldt overigens ook voor de vijanden, maar die hebben het voordeel dat ze met meer zijn. Veel meer. En dus ren je als een maniak door levels om de uitgang te vinden, terwijl je vijanden kapottrapt en aan gort schiet. Hoe meer vijanden je tegenkomt, hoe harder de gabber-soundtrack begint te spelen tot je uiteindelijk grijnzend door levels zoeft, terwijl mensen in een aangrenzende ruimte zich afvragen wat je in vredesnaam aan het doen bent.

Bekend en fris

Het concept an sich is niet heel nieuw. Kijk ook naar games als Mullet Madjack, die min of meer hetzelfde doet. Het grote verschil tussen de twee is de aankleding. Anger Foot is visueel prachtig. Het is niet dat de graphics de beste zijn die je ooit zag, maar wel dat de stijl van de game tot in de puntjes is doorgevoerd. De rare vijanden die al dansend door de levels bewegen, andere elementen zoals camera's of roltrappen die op de beat meebewegen, alles ziet er niet alleen cool uit, maar staat ook in dienst van de soundtrack.

Die muziek zal overigens niet voor iedereen een pluspunt zijn. Industriële hardcore is een muziekstijl waar je heerlijk op kunt knallen, maar naar verloop van tijd ook een aantal spelers zal gaan irriteren: het is namelijk knalhard, snel, en niet super divers. Wat de tolerantie voor de muziekstijl wel opkrikt is dat alle vijanden zo lekker gaan op die muziek.

Wanneer jij weer eens de pijp uit gaat, zie je de vijanden die je net hebben afgemaakt even heerlijk feestelijk hakken of een andere dansstijl beoefenen. Los van hakkende mafkezen, bevat de game ook eindbazen. Hele rare en bijzondere gevechten gezien je vooral je voeten moet gebruiken om ze te verslaan. Ze zijn stuk voor stuk memorabel.

Sneakers verzamelen

Het is dus een game met 'woede' in de naam, op knalharde hardcore muziek, met een vrij hoge moeilijkheidsgraad. En toch is dit een super jolige, lichthartige game. De maffe stijl, de kekke dansjes, de rare eisen om extra sterren te halen; Anger Foot is gewoon heel leuk en vrolijk. Ja, je gaat vaak de pijp uit, maar de levels zijn veelal erg kort en een nieuwe poging kost geen tijd om in te laden. Je gaat dood, en je probeert het meteen opnieuw. En wanneer je de game helemaal hebt uitgespeeld, waar je toch wel een uurtje of zes, zeven zoet mee bent, dan wil je gewoon meer. Je wil meer sterren verdienen, meer schoenen vrijspelen.

De maffe stijl, de kekke dansjes, de rare eisen om extra sterren te halen; Anger Foot is gewoon heel leuk en vrolijk.

Want zoals gezegd zijn die schoenen niet alleen belangrijk voor het verhaal, ze veranderen ook de gameplay. Sommige paren schoeisel hebben vrij standaard bonussen, zoals bescherming tegen explosies of extra munitie, maar anderen veranderen de gameplay behoorlijk. Zo kun je alles en iedereen straalbezopen laten zijn, waardoor lopen, mikken en vooral raak schieten voor iedereen erg moeilijk wordt. Andere schoenen passen de zwaartekracht aan, of geven je bepaalde extra krachten zoals een slow-mo trap. Zo voelt het herspelen van al behaalde levels met een andere schoenen aan toch heel fris.

Liever meer

Los van de verhalende modus is er helaas geen andere modus waarop je Anger Foot kan spelen. Een eindeloze versie van een level, of willekeurig gegenereerde levels waren heel welkom geweest. Niet om een aanschaf te verantwoorden, de game heeft genoeg om dat meer dan dubbel en dwars waard te zijn, maar omdat het zo lekker speelt wil je meer dan alleen de zo'n zestig verhaal-levels.

Ook goed om te vermelden is dat de vijanden die je tegenkomt best divers zijn. Van krokodillen in trainingspak die recht op je aflopen om je neer te knuppelen en kleine rennende muizen die met hun veel te grote stiletto je willen steken, tot slim schietend en wegduikende gabber-dames of joekels van beren op sneakers bewapent met mini-guns: de aanpak verschilt sterk.

Die krokodillen kun je simpelweg opwachten, maar andere vijanden wachten juist jou op en knallen je zonder pardon af. Dat is iets wat je in het begin niet helemaal verwacht: dat dit lekkere fuifje soms toch echt wat denkwerk vereist om de levels te overleven. Voor wie dat echt niet trekt, zijn er wel opties om de moeilijkheidsgraad te verlagen, maar op de standaard variant is de uitdaging eigenlijk precies goed.

Verder is de game, na een aantal patches te hebben ontvangen, ook technisch prima in orde. Wanneer er in sommige levels zo'n honderd vijanden op je worden afgestuurd, wil de framerate nog wel eens wat inkakken maar over het algemeen draait de game heel soepel. Ook zijn er geen rare bugs of crashes opgemerkt. Dat was bij lancering in 2024 anders, maar is nu verholpen.

Anger Foot is een feestje. Een feestje waar de muziek pittig hard staat. En waar je een behoorlijk diverse cast aan rare en grappige dansers moet overleven om uiteindelijk je gestolen setje sneakers terug te vinden. Het is knalhard, het is soms best moeilijk, het is vrolijk, het is memorabel, ook al is Anger Foot uiteindelijk niet een heel diegravende game, en dat ook zeker niet probeert te zijn. Je boze kikkermans is dan wel de gehele game woest, jij als speler hebt veelal een dikke grijns op je gezicht, en dat is meer dan genoeg.

• Mullet Madjack
• Prodeus
• RoboCop: Rogue City

Over deze site        Site map        Contact